برادران،

یاد فاطمه(س) یاد عمل و شهادت است، یاد تحمل سختی در راه خداست. ما در این روز، فاطمه را شفیع خود گرفته‌ایم تا بگوییم: ای فاطمه، ای دختر رسول خدا، ای رسول خدا، ای پروردگار ما، ما از دوره کودکی عبور کرده‌ایم و به دوره پختگی و رشد رسیده‌ایم؛ ما دیگر قیم نمی‌خواهیم؛ ما دیگر نمی‌ترسیم؛ دیگر حرف زور نمی‌شنویم؛ دیگر زیر بار ستم نمی‌رویم؛ به‌رغم همه ابزارهایی که برای جلوگیری از ما به کار گرفتند، با جمعیتی انبوه اجتماع کردیم تا تأکید کنیم که دیگر قیمومت وجود ندارد.

ای فاطمه، ما در مسیر تو حرکت می‌کنیم. با عمل کردن، آغاز می‌کنیم و با شهادت، پایان می‌دهیم.

ای صور، ای شهر صور، ای شهر قهرمان، ما از اینجا آغاز کردیم. تو در روزهای محنت با ما بودی؛ همان روزهایی که دست‌های پنهان بازی می‌کرد، توطئه می‌چید، متهم می‌کرد و تقلب می‌کرد. ولی شهر صور اعتصاب کرد و ایستاد و خیل مردم از هرکجا برای دفاع از حق آمدند.

آنان به دنبال شر بودند، ولی خداوند در عوض به ما خیر عطا کرد. درست از همان روز بود که این حرکت آغاز شد؛ از همان روز بود که مجلس اعلای شیعیان تأسیس شد؛ از همان روز بود که خواب ستمگران آشفته شد و در نتیجه، به هر شکل شروع به توطئه‌چینی کردند و ما حرکت را آغاز کردیم.

درود لبنان، درود شیعیان، درود ارزش‌ها بر تو ای شهر صور، و درود تو و درود همه ما به مردم دلیر جنوب و مردم مرجعیون و بنت‌جبیل و نبطیه و زهرانی و صیدا و جزین که با وجود موانع و شبهه‌افکنی‌ها و شایعه‌ها و بیانیه‌ها در این اجتماع حضور یافته‌اند. درود همه ما به جنوب استوار، به مردم بقاع و بعلبک و هرمل که چهل روز پیش در هفدهم مارس با آنان گردهم آمدیم و سوگند شرف خوردیم که این راه را ادامه دهیم و راه را برای مسئولان بازگذاشتیم تا شروع به تصمیم‌گیری و اجرای طرح‌ها کنند. ولی تا کنون امیدمان تبدیل به یأس شده و جز سهل‌انگاری و تردیدافکنی و بن‌بست ندیده‌ایم. هیچ پاسخی دریافت نکرده‌ایم. از این سو و آن سو خود را عقب می‌کشند تا طرح‌ها با شکست روبه‌رو شود. از این رو بود که ناگزیر به برگزاری این تجمع با شرکت مردم بعلبک، هرمل، بیروت، بقاع غربی و شمالی شدیم. و اگر پاسخ ما را ندهند و اگر بر پاسداری از لبنان که جز با کاستن از دردها و رنج‌های این کشور تحقق نمی‌یابد، به توافق نرسند، ناگزیر می‌شویم که اقدام دیگری کنیم و تجمع بزرگی در قلب پایتخت ترتیب دهیم تا بدانند که دوست داشتن لبنان و دفاع از لبنان، تنها محدود به مردم بقاع و جنوب نیست، بلکه همه مردم لبنان در این راه حرکت می‌کنند.

برادران عزیز،

چرا این اجتماعات را برگزار می‌کنیم؟ این دیدارها در این کشور، کشوری که مسیح(ع) از آن عبور کرده و قلب جبل‌عامل در تاریخ بوده است، برای چیست؟ چرا ما در کشور صلح و دانش و فرهنگ و تمدن و خاستگاه خط، به شکلی خشن و با لحنی تند سخن می‌گوییم؟ علت آن چیست؟

من به شما می‌گویم که علت چیست. دین به ما آموخته است که عمل کنیم و حکومت را نیز به عمل کردن واداریم. کشور ما کشوری دموکراتیک است؛ کشور آزادی است؛ کشور ما کشور کرامت‌هاست؛ کشور ما کشور آزادی کلمه، آزادی انتخاب، آزادی سخن و آزادی بیان است. مسئولیت ما در این کشور