اینها کافی نبود. در واقع، مجلس جنوب به شکلی صحیح آغاز به کار کرد، ولی بعد از آن به دفتری سیاسی برای منافع انتخاباتی تبدیل شد. گذشته از آن، همه خدماتی که به جنوب عرضه میشود، منحصر در چارچوب بودجه این مجلس ناکارآمد است. این بودجه، تنها 25 میلیون لیره است در برابر 985 میلیون لیره که به دیگر مناطق لبنان اختصاص یافته است. از این رو، میتوان گفت که مجلس جنوب به ابزاری آرامبخش یا تسکیندهنده تبدیل شده است تا از بروز خشم مردم جنوب جلوگیری کند.
آیا برای تحقّق مطالباتی که به مسئولان عرضه کردهاید، رسماً وعدهای داده شده است؟
درمورد حقوق شیعیان وعدههایی داده شده است، ولی با وجود ارزشی که برای این وعدهها قایلیم، میبینیم که شرایط مانع تحقق آنهاست.
اما در مورد جنوب، هیچچیز حتی وعدهای نیز در کار نیست، به جز جملهای که رئیسجمهور در سخنرانی خود گفت و جنوب را فرزند بیمار خواند و ما امیدواریم که این بیمار پیش از آنکه فرصت از دست برود، درمان شود.
به نظر شما چه عاملی مانع تحقق وعدههاست؟
متأسفانه، علت آن نبودن فشار است، زیرا جنوب مطالبات خود را با نرمش و خواهش و بدون آنکه هیچ رنجش و مزاحمتی برای مسئولان پدید آورد، دنبال کرده است. اگر ده درصد از وخامت اوضاع جنوب در دیگر مناطق لبنان وجود داشت، هرگز آنچه را مردم جنوب تا کنون تحمل کردهاند، مردم دیگر مناطق تحمل نمیکردند. متأسفانه، مسئولان حتی از مطالبی هم که روزنامهها درباره جنوب مینویسند، ناراحت و آزرده میشوند.
آیا پس از تجربه سالهای گذشته، به این نتیجه رسیدهاید که تنها راه رسیدن به هدف اعمال فشار است؟
ما این راه را ادامه میدهیم و امیدواریم به اهدافمان برسیم.
برای آنکه نحوه رفتار دولت و ذهنیت حاکم بر آن روشن شود، نمونهای ساده ذکر میکنم. در خیابانی که از حازمیه تا میدان فرودگاه کشیده شده است، لامپهای فلورسنت در وسط خیابان نصب شده است، به جز در بخشی که از منطقه غبیری میگذرد. بیتوجهیها در مناطق حیالسلم، برجالبراجنه، برج حمود، و کرنتینا نیز عمدی به نظر میرسد و همین امر کینه گروهی از هموطنان را از دولت بیشتر کرده است، زیرا آنان در برخورد دولت با خودشان و دیگر گروههای لبنانی، تبعیضی آشکار مشاهده میکنند.
در دوره اخیر درباره طرح لیطانی و آغاز اجرای آن حرفهای بسیاری زدهاند. آیا اطلاعات دقیقی در این باره دارید؟
در سال 1970، یعنی شانزده سال بعد از تأسیس اداره کل لیطانی، به همراه مرحوم موریس جمیل در وزارت برنامهریزی جمع شدیم. من از نماینده سازمان پرسیدم که آیا برای طرح لیطانی مطالعات فنی و اقتصادی و جغرافیایی صورت گرفته است، چراکه این مطالعات نخستین گام برای اجرای طرح به شمار میآید. جواب آن مسئول منفی بود. تا آن زمان 320 میلیون لیره برای طرح لیطانی هزینه شده بود، ولی حتی نخستین گام اجرای طرح را برنداشته بودند. آیا این معقول است؟