این منطقه و طرح‌هایی دیگر به مطالعه و پژوهش فنی پرداخته‌ایم تا امکان دستیابی مسئولان به راه‌حل‌های جدی و سریع هموار باشد. با اینکه همه این مطالعات در اختیار آنان قرار داده شده است، هیچ توجهی به آن‌ها نشان نداده‌اند و همه پژوهش‌ها معطل مانده است.

ما دیگر کمترین امیدی به هیچ اقدام مثبتی نداریم. تنها راهی که پیش پای ما مانده است، اِعمال فشار است. می‌گویم فشار نه تخریب، زیرا من مرد تخریب نیستم. ما در پی آنیم که با اِعمال فشارهای گوناگون، دولت را واداریم تا مطالبات برحق ما را برآورده سازد.

درمورد حقوق شیعیان معتقدم که اگر بتوانیم وزیران شیعه را که فرزندان شیعیان هستند و درد و رنج آنان را حس می‌کنند، وادار به استعفا کنیم، دولت را در برابر بحران کابینه و بلکه بحران حکومت قرار خواهیم داد و شاید بدین‌ترتیب، دولت موضع خود را در برابر جنوب تغییر دهد و به مسائل این منطقه محروم بیشتر اهتمام ورزد. اگر این‌طور شود، ناگزیر مشکل در جنوب نیز انعکاس خواهد یافت.

من از سیاستمداران دعوت خواهم کرد تا برای اتخاذ تصمیمی قاطع در قبال دولت گردهم آیند و تأکید می‌کنم که هم‌وطنان حقیقت آنچه را می‌گذرد، درک می‌کنند. من هم‌وطنان را فریب نداده‌ام و مشکل آنان را به فراموشی نسپرده‌ام، بلکه همواره تلاش کرده‌ام تا نقش آرام‌کننده را داشته باشم و آتش را فرونشانم. با وجود آنکه مردم جنوب در رنج و عذاب و گرسنگی و آوارگی و ناامیدی به سر می‌برند، من این‌گونه برخورد می‌کردم. ولی همه این‌ها باید پایان یابد.

من نمی‌خواهم کسی را نگران کنم، ولی حقایقی هست که باید گفته شود. بسیاری از لبنانیان مشکلات ملی خود را به‌خوبی درک می‌کنند و مشکل گرانی و ناامنی و پایمال شدن کرامت انسان‌ها را می‌فهمند. اینان ایستادگی خواهند کرد، زیرا مسئله جنوب مسئله‌ای ملی است نه منطقه‌ای.

آیا بیم آن را دارید که بگویند شما در کارهای سیاسی دخالت می‌کنید؟

سیاست برای من مهم نیست. در واقع، آنچه من انجام می‌دهم، فعالیت سیاسی -به معنای محدود کلمه- نیست. من، در درجه نخست، در چارچوب مسئولیت دینی و مسئولیت‌های ملی و عمومی خود حرکت می‌کنم. در حدیث شریف آمده است: «ما آمَنَ بِاللهِ وَ الیومِ الآخِر مَن باتَ شَبعاناً وَ جارُهُ جائِع» (کسی که سیر بخوابد ولی همسایه‌اش گرسنه باشد، به خدا و روز بازپسین ایمان نیاورده است.) بنابراین آنچه من انجام می‌دهم، در چارچوب مسئولیت دینی من است. اهتمام به بهبود وضعیت مردم از وظایف و رسالت‌های اصلی ماست.

روشن است که سیاستمداران هیچ کاری از پیش ‌نبرده‌اند، بلکه در برابر آنچه در جنوب می‌گذرد، ساکت بوده و هستند، تا جایی که شائبه توطئه و تبانی درمورد آنان وجود دارد. پس چطور شما توقع دارید که اعمال فشار سیاستمداران نتیجه دهد؟

مسئله اعمال فشار سیاستمداران تنها یک گام در این مسیر است و اگر پی ‌بردیم که این گام هیچ فایده‌ای در پی نداشته است، مسلّماً گام‌های دیگری برمی‌داریم. من معتقدم که هم‌وطنان نیز با ما هم‌صدا خواهند شد. من می‌گویم که انسان یا وظایف خود را انجام می‌دهد و مسئولیت‌هایش را می‌پذیرد یا چنین نمی‌کند. کسانی که مسئولیت‌های خود را