گام به گام با امام موسی صدر

جلد: 4
صفحه: 126

سند شماره 10-01-74

موضوع: گفت‌وگوی مطبوعاتی‌- مردم جنوب تنها یک راه دارند: اعمال خشونت در دفاع از موجودیت خود

مکان و تاریخ: مجلس اعلای شیعیان.

منبع: روزنامه المحرر، 10/1/1974.

متن‌

به قلم ریاض ابو ملحم

از آنجا که درخواست و مطالبه دیگر سودی ندارد و ناامیدی به غایت رسیده است و دولت قصد ندارد با جنوب منصفانه برخورد کند و آن را از محرومیت‌ و غفلت و عقب‌ماندگی و از خطر اسرائیل که آن را احاطه کرده است، نجات دهد، برای مردم جنوب تنها یک راه مانده است: اعمال خشونت در دفاع از موجودیت و سرزمین و معیشت خود و آینده فرزندانشان.

آنچه نقل شد، خلاصه‌ای از اظهارات امام موسی صدر، رئیس مجلس اعلای شیعیان، در این مصاحبه بود. با اینکه او بر ضرورت آغاز حرکت در چارچوب ابزارهای منفی تأکید دارد، ترجیح می‌دهد که وارد جزئیات اقدامات مد نظرش در آینده نشود تا کارآمدی و امکان اجرای درست آن‌ها حفظ شود. گذشته از آنکه عمل کردن بهتر از حرف زدن است و دیگر هیچ سخنی درباره جنوب و اوضاع نابسامان آن معنا و اعتبار ندارد.

امام صدر نمونه‌های بسیاری از مصائب مردم روستاهای مرزی را نقل کرد، به‌ویژه آنچه در دیدار اخیرش از این نواحی مشاهده کرده بود. او ایام عید را میان مردم بردبار جنوب سپری کرد و در بازگشت، تصویری بسیار تاریک از وضع جنوب و آینده مبهمی که در انتظار مردم جنوب و منطقه است، ارائه داد.

ایشان در حالی که از درد به خود می‌پیچد، می‌گوید: آنان همه‌چیز را از دست داده‌اند: امنیت، سلامتی، رزق و روزی، امید و حتی لبخند. لبخند نیز که از نشانه‌های انسان بردبار است، از چهره‌های آنان محو شده است. دیگر در جنوبْ عیدی وجود ندارد؛ همان عیدهایی که همه مردم لبنان جشن می‌گیرند. مشکل آنان فراتر از مشکل عقب‌ماندگی است، چراکه در لبنان مناطق عقب‌مانده‌تری همچون عکار و هرمل وجود دارد. مشکل حقیقی اینجاست که دولت دیگر از جنوب حمایت نمی‌کند. گویا دیگر جنوب بخشی از لبنان نیست. در ادامه، امام صدر هشدار می‌دهد: مسئولان باید به یاد داشته باشند که نیمی از مردم جنوب به بیروت و اطراف آن آمده‌اند. نیمی از مردم دیگر مناطق عقب‌مانده نیز به این مناطق آمده‌اند. مسئولان باید این سخن را درک کنند که هر شبی پایانی دارد.

وزیران شیعه متعهد شده بودند که اگر دولت به وعده‌های خود در مورد احقاق حقوق شیعیان، از یک سو، و رسیدگی به اوضاع جنوب و دیگر مناطق عقب‌مانده، از سوی دیگر، عمل نکند، استغفا خواهند کرد. این تعهد به کجا رسیده است و آیا ابزاری برای دستیابی به نتایج مطلوب به شمار می‌آید؟

درمورد جنوب، چهار سال است که ما درباره توتون و طرح لیطانی و ایجاد صنایع دستی، که با گذشت زمان نیمه‌خودکار می‌شود، و امکان کاشت چای در