الف. امام صدر در شهر یاطر در بنتجبیل در مراسم عاشورا سخنرانی کرد. او در این مراسم حاضران را از بسنده کردن به اینگونه مراسم نهی کرد و گفت: «نباید این مراسم به عادتهای ظاهری و خشک تبدیل شود تا گنهکاران در پشت آن مخفی شوند و طغیانگران از تعهد خویش شانه خالی کنند.» امام صدر به تشکیلات و طرحهایی که حقوق محرومان و عمران مناطق محروم را به کل نادیده گرفته، اشاره کرد و گفت: «به عقیده من، پایه و اساس بقای کشورها، عدالت و حفظ کرامت شهروندان است.» وی پرسید: «که چرا میلیونها لیره در مناطقی غیر از جنوب مصرف میشود، اما یک لیره صرف لیطانی نمیشود؛ همه وعدهها دروغ است.»
ب. هیئتی از اعضای تشکل شیعیان (التجمع الشیعی) پس از دیدار با آقای پییر جُمَیل به محل مجلس اعلای شیعیان رفتند و امام موسی صدر را از تفاصیل گفتوگوهای این دیدار مطلع کردند. اعضای این هیئت عبارت بودند از آقایان محمد صفیالدین و سلیم حیدر و محمود عمار.
الف. گفتوگوی مطبوعاتی امام صدر که در آن به نظام ایران و سیاستهای این کشور در برابر مسئله اعراب انتقاد کرده بود، بسیاری را شگفتزده کرده است، بهخصوص دشمنان امام صدر که وی را متهم میکردند که نماینده سیاستهای ایران و مجری دستورهای آن است. آنان متحیرند که آیا امام صدر با دولتمردان ایران اختلاف پیدا کرده است، یا اینکه میخواهد خود را از اتهامات مبرا کند تا دیگر پس از پیوستن به صفِ مخالفانِ دولتِ لبنان، هدف انتقاد قرار نگیرد. منابع آگاه از اوضاع داخلی ایران گفتهاند که امام دیرزمانی است که با حکومت ایران اختلاف دارد و آخرین بار که وی از ایران دیدار کرد، از وی استقبال رسمی نشد و اگر دخالت سفیر لبنان در تهران برای پذیرایی از امام در پاویون نبود، مقامات رسمی از این کار امتناع میورزیدند. در تفسیر اختلاف امام صدر با دولتمردان ایرانی چنین گفته میشود که این اختلاف انعکاس اختلافهایی است که بین علمای شیعه و شاه ایران وجود دارد. گفتنی است که علما در ایران حملات شدیدی به شاه میکنند، در حالی که شاه آنان را در تنگنا قرار میدهد و آزار و اذیت میکند. مهمترین دلیل این اختلاف آن است که بعضی مخالفان بزرگ رژیم ایران، که مقیم پاریساند، در سفر اخیر به لبنان با امام صدر ملاقات کردند و هنگامی که این خبر را مجله الأسبوع العربی منتشر کرد، جنجالی به پا شد و دولت ایران سفیر خود را در بیروت فرا خواند تا از حقیقت آنچه در پایتخت لبنان اتفاق افتاده، مطلع شود. همچنین، سفیر ایران در بیروت با امام صدر تماس گرفته و به وی اعتراض کرده است. سؤالی که مطرح میشود، این است که چرا امام صدر اختلاف خود را با دولتمردان ایرانی در این زمان علنی کرده است، حال آنکه این اختلاف قدیمی است. بعضی اینگونه تحلیل میکنند که امام صدر از تهمت دوستی و رابطه با حکومت ایران دلگیر بود، اما به سبب اوضاع و احوال حاکم این اتهامها را نفی نمیکرد. اما اکنون که به صف مخالفان دولت