موضوع: سخنرانی - معنای روزه
مکان و تاریخ: مجتمع دانشگاهی بیروت (کالج جینیور).
مناسبت: ماه مبارک رمضان.
منبع: روزنام? الحیاة، 24/10/1973؛ روزنام? الحوادث، 26/10/1973.
امام صدر گفت: «به طور کوتاه دربار? روزه و ماه رمضان صحبت می کنم تا بتوانم دربار? رمضان امسال که آن را رمضانی حقیقی به حساب می آوریم نیز سخنانی بگویم.» ایشان گفت: «روزه یعنی خودداری و پرهیز از برآوردن نیازهای مادی که انسان عادت کرده است به صورت مستمر از آنها بهره بگیرد. خودداری از انجام دادن خواسته ها و نیازها، طبیعتاً موجب آزادی انسان و ایجاد نوعی رهایی و بریدگی و بی نیازی از نیازهای طبیعی و همیشگی می شود.»
وی افزود: «در ماه رمضان، انسان برای سرپیچی یا بهتر است بگوییم ردکردن، تمرین می کند. در اثر این تمرین می تواند هرگاه شرایط اقتضا کرد به هم? نیازهای خود در هر زمانی «نه» بگوید و از نیازها و خواسته ها سرپیچی کند.»
امام دربار? ماه رمضان امسال گفت: «ماه رمضان ماه رخدادهای سرنوشت سازی بوده است که در زندگی امت عرب اتفاق افتاده است و مهمترین رویدادها در تاریخ اسلام در این ماه رخ داده است. جنگ بدر، فتح مکه، جنگ حنین و بسیاری دیگر از جنگ ها در ماه رمضان بوده است.»
امام در پاسخ به پرسش های فراوانی که ذهن دانشجویان حاضر در سخنرانی را مشغول کرده بود و دربار? عبرت های جنگ اکتبر و تأثیر آن بر سرنوشت امت عرب و همچنین دربار? قطعنام? شورای امنیت در مورد توقف جنگ گفت: «ما بر این باوریم که جنگی که در این ماه درگرفت، سرآغاز تحول در تاریخ امت ماست، زیرا این جدیت و واقع نگری، عافیت را به امت ما بازگردانید. امیدواریم این جنگ سرآغاز اصلاح همه جانب? اوضاع این امت باشد.»
امام در ادامه گفت: «چرا؟» و خود پاسخ داد: «زیرا امت ما اگر آرمان خواه باشد، حتماً [از اوضاع کنونی] ناخشنود خواهد بود. تا کی سرنوشت ما از بیرون این امت تعیین شود؟ تا کی دیگران - چه دوست و چه دشمن - سرنوشت ما را رقم زنند و به جای ما سخن بگویند؟»
«با نگاهی کوتاه به این جنگ می توان دریافت که چه کسی تصمیم آغاز جنگ را گرفته است. همان کشوری که اسلحه می سازد و همان کشوری که از این اوضاع سود می برد و کشوری که هزینه می کند تا جنگ درگیرد یا متوقف شود. همه دیدیم که وزیر امور خارج? یک کشور نزد نخست وزیر کشوری دیگر رفت و توافق کردند که آتش بس شود.»
تا کی باید طبق برنامه های دیگران حرکت کنیم؟ سرانجام باید روزی خود را از این قید و بندهای تحمیلی رها کنیم و آنگونه که از ما می خواهند حرکت نکنیم. این امر فقط وقتی تحقق می یابد که اوضاع خود را در جایگاه یک امت و در جایگاه افراد