موضوع: سخنرانی ـ انسان: کوشش و دهش
مکان و تاریخ: ساختمان جمعیت احسان و نیکوکاری در برج شمالی ـ صور، 15/9/1968
مناسبت: مراسم بزرگداشت برای قدردانی از خدمات و کمکهای لبنانیهای خارج از کشور که در سفر امام موسی صدر به کشورهای آفریقای غربی جمعآوری شده بود. این کمکها برای ساختن مدرسه فنی و حرفهای جبلعامل و دارالأیتام تابع جمعیت احسان و نیکوکاری استفاده شده است.
منبع: روزنامه لسان الحال، 17/9/1968
این سخنرانی در کتاب نای و نی تحت همین عنوان درج شده است.
متن
عصر روز یکشنبه تصمیمات مهمی در اجتماع بزرگداشت مهاجران لبنانی گرفته شد. اجتماع را امام موسی صدر در ساختمان جمعیت احسان و نیکوکاری که با مشارکت 873864 لیرهای مهاجران لبنانی ساخته شده بود، برگزار کرد. بیشتر این مبلغ را امام در اثنای سفر سال گذشته به آفریقا جمع کرده بود. صدها مهاجری که در لبنان به سر میبردند و جمعی از علما در این اجتماع شرکت کردند. از میان علما میتوان به سیّد حسین الحسینی، مفتی جعفری ممتاز، و شیخ سلیمان یحفوفی، مفتی بعلبک، و شیخ خلیل یاسین، قاضی دادگاه شرعی در طرابلس، و شیخ محمد تقی الشریف، مدیر مرکز آموزش علوم اسلامی، و سیّد محمدجواد شرفالدین و شیخ عبدالمنعم شراره و شیخ علی شور و شیخ عبدالمنعم الزین و شیخ علی الزین و شیخ احمد طراد و شیخ حسین کورانی و سیّد عیسی طباطبایی و شیخ نجیب شمسالدین اشاره کرد. نیز عدهای از نمایندگان پارلمان و شخصیتهای رسمی در این مراسم حضور داشتند، از جمله: علی عرب و جعفر شرفالدین و حسین منصور و دکتر رضا وحید، مدیر کل بیمه، و دکتر عباس فرحات، مدیر کل وزارت کار، و قائممقام غسان حیدر و سامی شعیب، رئیس بخش استانداری جنوب، و ستوان یکم فؤاد آغا، فرمانده جنوب.
نخست: صحبتهای امام موسی صدر در جمع شرکت کنندگان
برادران گرامی سلام علیکم و رحمةالله و برکاته
یکی از ارکان تعالیم اسلام را در سامان دادن و انتظام بخشیدن به زندگی انسان، میتوانیم از آیات مبارک سوره نجم دریابیم. خداوند در این آیات فرموده است: ( وَأَن لَّیْسَ لِلْإِنسَانِ إِلَّا مَا سَعَى وَأَنَّ سَعْیَهُ سَوْفَ یُرَى ثُمَّ یُجْزَاهُ الْجَزَاء الْأَوْفَى وَأَنَّ إِلَى رَبِّکَ الْمُنتَهَى.) [277]
این آیات تأکید میکند که حیات انسان بهطور کمّی و کیفی در گرو میزان تلاش و بخشش اوست. بنابراین، زندگی وی محدود به تنفس و خوردن و حرکت کردن و حتی ادراک هم نیست. و نبودِ این موارد هم به معنی مرگ نیست. پدیده مرگ از میان رفتن تلاش و کوشش آدمی است، نه توقف تنفس و یا امید و آرزو. حیات را باید در عطاکردن و بخشش
[277]«و اینکه: برای مردم پاداشی جز آنچه خود کردهاند، نیست؟ و زودا که کوشش او در نظر آید. سپس، به او پاداشی تمام دهند. و پایان راه همه، پروردگار توست.» (نجم، 39ـ42)