باشگاه فرهنگی-اجتماعی تشکیل شده و در این مدت کوتاه ساخته شده است.

البته، جای شگفتی نیست، چرا‌که این همت جوانان انجمن خیریه هونین و روحیه اهالی هونین است که این ساختمان بزرگ را برپاکرده و از آن مؤسسه‌ای عظیم ساخته است.

شما ای جوانان هونین، دانستید که چگونه از زمان بهره‌برداری کنید. شما برنامه خود را با نام امام حسین‌(ع) آغاز کردید و طرح‌هایی که با نام حسین‌(ع) آغاز می‌شود، فرجامی نیک و سودمند خواهد داشت. انسان اگر خرد خویش را به کار گیرد، می‌تواند معجزه بیافریند.

پیش از آنکه سخنانم را آغاز کنم، جا دارد به روح مرحوم شیخ رضا فرحات که نخستین بنیانگذار چنین طرح‌های خیریه‌ای بود و نخستین مؤسسات از این نوع را برپا کرد، درود بفرستم و به برادر بزرگوار علامه ارجمند، سیّد محمد‌حسین فضل‌الله، رهبر برجسته جوانان انجمن «اسرة التآخی» نیز ادای احترام کنم. جوانان این انجمن نیز راه خیر و نیکوکاری در پیش گرفته‌اند و ساختمانی باشکوه برای تربیت و تهذیب دینی و اخلاقی جوانان برپا کرده‌اند.

وقتی برادران جوان ما در هونین مرا برای تقدیر از حجاج دعوت کردند، یکی از آنان از زبان همه گفت: ما یک نسل را تباه کرده‌ایم و نمی‌خواهیم نسلی دیگر را تباه کنیم. اکنون، می‌بینیم آنان آنچه را از دست رفته بود، جبران کرده‌اند. این اقدام آنان امیدوار‌کننده است.

برادران، حسینیه به چه معناست؟ حسینیه ساختمانی است که به نام امام حسین‌(ع) ساخته می‌شود و حسین در تاریخ معانی والا و فراوانی دارد. ولی معنای روشن حسین که سبب شد امام اوج بگیرد و بر دیگران برتری یابد، معنای فداکاری است. امام حسین در فداکاری کردن به اوج رسید، زیرا خود و زنان و فرزندان و برادران و کودکان و یارانش را به صحرای کربلا برد و آنان را در طبق اخلاص گذاشت و به قصد نزدیکی به خدای متعال تقدیم کرد و خون خود را بهای اسلام قرار داد. اگر حسین چنان نکرده بود، ستم یزید و یزیدیان بر جهان اسلام چیره باقی می‌ماند.

حسین‌(ع) خود را برای اسلام و برای دین حق فدا کرد. باشگاه‌های حسینی باشگاه‌هایی است به یاد حسین، یعنی به یاد فداکاری حقیقی که امام حسین به ما آموخت.

شما ای جوانان هونین، فعالیت خود را با نام حسین آغاز کردید و این آغاز، فال نیکی است برای موفقیت و رشد طرح شما. یعنی شما از همانجایی که باید، شروع کردید. راه را پیدا کردید و نخستین گام مبارک را برداشتید. هیچ پیشرفت و تمدن و همبستگی و تعلیم و تربیتی و هیچ چیز دیگری در دنیا جز با فداکاری به دست نمی‌آید و نماد فداکاری نیز حسین‌(ع) است. امام حسین عمیق‌ترین نوع فداکاری را رقم زد. برخی مال خود را تقدیم می‌کنند. تقدیم مال نیز فداکاری است. نوع دیگر آن، فدا کردن خون است. مال حلال با تجارت به دست می‌آید و تجارت فعالیت و فکر و تلاش است که این‌ها، نیروهای انسانی هستند و نیروهای انسان همان قطره‌های خون است که به کار و فعالیت تبدیل می‌شود. بنابراین، وقتی انسان دستش را حرکت می‌دهد، این نیرو در واقع قطره‌ای از خون اوست که به نیروی عملی یا فکری تبدیل می‌شود.

کسی که به دنبال کسب مال می‌رود و آن را در راه بزرگداشت شعایر الهی بذل و بخشش می‌کند،