و ارزش‌ها» معرفی می‌کنند و معتقدند که «این جنبش حرکت جدیدی در جهان عرب است. مبارز? اجتماعی از ایمان نشئت می‌گیرد، در حالی که احزاب ترقی‌خواه دین را مفهومی ارتجاعی و واپس‌گرا می‌دانند.»

در ادامه امام صدر در مورد اتفاقات و وقایع مربوط به جنبش محرومان پیش از وقایع بحران چنین توضیح می‌دهند:

جنبش در نظر داشت همایشی در بیروت برگزار کند و پیش‌بینی می‌کردیم که 250 هزار نفر در آن مراسم شرکت کنند. قرار بود بنده بلافاصله پس از مراسم در مسجد بزرگ العمری بیروت تحصن کنم. هدف از این تحصن، آن هم در قلب منطق? تجاری بیروت آن بود که عبور و مرور و امور جاری شهر مختل شود و تصور ما آن بود که حتماً دولت برای بازگشایی معابر وارد عمل می‌شود و با ما مواجه می‌شود و چون نیروهای مسلح از هم? اقشار جامعه‌اند و خواسته‌های ما نیز بر حق و مبتنی بر عدالت است، نیروهای حکومتی نخواهند توانست اسلح? خود را به سوی ما نشانه روند، به‌ویژه آنکه در دور? ریاست‌جمهوری سلیمان فرنجیه، از هم‌گسیختگی دولت و ارتش به اوج خود رسیده بود. پیش‌بینی ما آن بود که در این حالت نیروهای مسلح به سوی ما شلیک نخواهند کرد و دولت سقوط می‌کند و حکومت یا از هم می‌پاشد یا به خواسته‌های بر حق و عادلان? ما تن می‌دهد.

حدود یک ماه پیش از تاریخی که به‌طور غیرعلنی برای برگزاری آن مراسم تعیین شده بود، در مراسم افطاری که در روستای مارونی‌نشین عشقوت در مرکز منطق? متن جنوبی برپا شده بود، خبردار شدیم که مسیحیان و به‌ویژه مارونی‌ها به شکل گسترده در حال مسلح‌شدن‌اند.

اواخر سال 1974 بود و آنان تبلیغات رسانه‌ای گسترده‌ای هم انجام داده بودند و آماد? درگیری بودند. آنجا بود که مطمئن شدم اگر همایش مورد نظر را برگزار کنیم، به جای آنکه پلیس یا ارتش لبنان مقابل ما صف‌آرایی کند، کتائب و مسیحیان مسلح را پیش روی خود خواهیم دید و این به معنای درگیری و جنگ داخلی و کشتارهای مذهبی و فرقه‌ای خواهد بود که من هرگز آن را نمی‌پذیرم.

این بود که روش خود را تغییر دادیم و گفت‌وگوی طولانی با مسیحیان و به‌ویژه فرهیختگان مسیحی را آغاز کردیم و نشست‌ها و دیدارهایی میان فرق مختلف صورت گرفت.

بدین‌ترتیب، فعالیت خود را بدون تکیه بر نیروی مسلح و فقط با گفت‌وگو آغاز کردیم، امّا توطئه آغاز شد و توطئه‌گران با بهره‌برداری از برخی اشتباهات جبه? ملی، بحران و جنگ ایجاد کردند.