دیگر آن را رد کرده‌اند و خواستار ارائه طرحی عربی به جای طرح اسرائیلی شده‌اند و مقدمه‌سازی برای این کار ادامه دارد. آیا این مسئله در قالب کنفرانسی چهارجانبه با حضور مصر و سوریه و اردن و فلسطین فرجام می‌یابد؟ یا در قالب کنفرانسی شش‌جانبه که عربستان و کویت را هم در بر بگیرد؟ یا لبنان نیز به آن‌ها می‌پیوندد؟ یا کنفرانس سران عربی برای حل این مسائل برگزار خواهد شد؟ این امر در نشست وزیران خارجه عرب که در تونس برگزار خواهد شد، مشخص می‌شود.
برادران، حتماً از این رویدادها اطلاع دارند و پیگیر آن هستند و من تنها ت��اش می‌کنم که بین آن‌ها ارتباط برقرار کنم تا به تحلیلی منطقی برای آن‌ها برسیم. بنابراین، فضای عربی به سوی صلح تمایل فراوان دارد و یا به تعبیر بهتر، مشتاق برگزاری کنفرانس ژنو است. در کنفرانس ژنو چه رخ خواهد داد؟ سؤالی است که درمورد آینده مطرح است. از سویی، روابط مصر و لیبی بهبود یافت. میانجی آن‌ها سودان بود که با عربستان ارتباط داشت و بر ضد کمونیسم موضع‌گیری کرده بود. از این رو، ناگزیر باید رویکردی اسلامی در پیش می‌گرفت. در کنفرانس به ما گفته بودند که جعفر نمیری، رئیس‌جمهور سودان، دو کمیته تشکیل داده تا قوانین سودان را اسلامی کنند. بر همین اساس بود که او با الصادق المهدی، که مقاله‌ای از او در أمل و رسالة خواندیم، مصالحه کرد. الصادق المهدی فرهیخته‌ای بزرگ و مسلمانی صوفی مسلک است که رهبری فرقه ختمیه را در سودان بر عهده دارد.
سودان به سمت اسلام گرایش پیدا کرده و می‌توانست میانجی میان لیبی و عربستان باشد و بدین‌ترتیب، روابط میان آن دو بهبود یافت. نیز گفته می‌شود که قذافی کمتر از یک هفته دیگر به مصر سفر خواهد کرد. خدا را به این سبب سپاسگزاریم. درباره نزدیک شدن سوریه و عراق نیز حرف‌هایی زده می‌شود و آقای ابوعمار نیز در ملاقاتی که با او داشتم، بر آن تأیید کرد. او گفت که عربستان و رهبران فلسطین برای این امر تلاش‌هایی می‌کن��د و این چیزی است که امیدواریم تحقق یابد. گرد آمدن کشورهای عربی همواره سودمند است و ممکن نیست آن‌ها دسته‌جمعی اشتباه کنند. هرچند ما حدیثی را که می‌گوید: «امت من بر گمراهی اجتماع نمی‌کنند» روایت نکرده‌ایم، اطمینان داریم که اجتماع آن‌ها حتماً سودمند و مایه خیر است، زیرا وقتی پانزده یا شانزده رهبر گرد هم می‌آیند و می‌بینند که همه دنیا در گرو تصمیم آن‌هاست و لازم است درباره مسائلی همچون مناطق جغرافیایی، نفت، موضع‌گیری‌های راهبردی، دشمن، مواد خام، دریای مدیترانه، دریای سرخ و خلیج، تصمیم‌گیری کنند، ناگزیر به توانایی‌های کنونی خود پی می‌برند، همچنان‌که توانایی‌های تاریخی گذشته خود را نیز درک می‌کنند و در نتیجه، وجدان برخی از آنان به حرکت درمی‌آید و برای پیشرفت و بهبود اوضاع گامی بر می‌دارند. یکی از حرف‌هایی که ما همواره بر آن تأکید می‌کردیم، این است که عرب‌ها در حال همبستگی و صلح، دستاورد بیشتری خواهند داشت تا در حال اختلاف و جنگ.
آن‌گونه که به نظر می‌رسد، جهان عرب علی‌رغم پراکندگی و ازهم‌گسستگی و اختلاف شدید و سنگینی که دارد، به سبب کنفرانس ژنو به سوی وحدت و یک‌پارچگی و موضعی هماهنگ رو آورده است.
درمورد جهان اسلام نیز ما در طی کنفرانس