مکان و تاریخ : بیروت
مناسبت : افزایش اقدامات خشونتبار در جنوب و اوج گرفتن روند و شدت حملههای اسرائیل به جان و مال غیرنظامیان.
منبع : صوت المحرومین، شماره 5، 30/3/1977؛ آرشیو مجلس اعلای شیعیان
متن
ای رسول خدا!
سالروز میلاد شریف شما میآید و پاکی نبوت و خاطرههای درخشانی از انسان جدید با خود میآورد؛ انسانی که به دست شما متولد شد و در برابر دیدگان شما و از رهگذر رسالت الهی که هدایت و نور و رحمتی برای جهانیان بود، پرورش یافت؛ همان انسان سربلند و متعهد و نیرومندی که کرامت را و هدایت را و نور را برای جهان خود به ارمغان آورد و تمدنی انسانی برپا کرد که عقل و دل و روح و جسم در پرتو آن به تکامل میرسد.
ای رسول خدا!
سالروز میلاد شریف شما این خاطرات را با خود به دنیایی میآورد که تمدنی مادی و کور که تنها عقل و جسم دارد و از قلب و روح بهرهای نبرده است، به نام آزادی و نظاممندی، انسان آن را بدنام کرده است. انسان را تبدیل به ابزاری زنده کرده است که محصولی تولید میکند و آن را بازاریابی میکند و مصرف میکند. همه فکر او این شده است : تولید، فروش، مصرف، و دوباره تولید... در تبی از هیجان جنونآمیز گرفتار آمده که همه فکر و جان و سراسر وجود او را فراگرفته است. تولید این کالاها و فروش و مصرف آن، کار همیشگی کاهنان این تمدن یعنی سیاستمداران و سرمایهداران و کارگزاران و برنامهریزان است. این کاهنان در کشورها و منطقهها بحرانسازی میکنند و جنگهای «محدود» به راه میاندازند و یا «حاکمیت محدود» را اجرا میکنند و مردمان آن کشورها را، به نام این کالاها و مواد خام، بیاعتبار و بدنام میکنند. انسان بنده کالا شده است؛ بنده بتی که خود ساخته است.
ای رسول خدا!
پاکیزگی نبوت کجا و آلودگی دنیای واقعی انسان امروزی کجا؟! انسان سربلند و مکتبی و نیرومندی که بنیان و شالوده آن را بنا گذاشتی، کجا و انسان دربند غرایز حیوانی و روح درندگی کجا؟! همان انسانی که مهار روح و قلب او گسیخته شده و رسانهها و روشهای تبلیغاتی مدرن و نقشههای کاهنان تمدن مادی، هر خیری را در درون او و هرچیز پاکی را در ژرفای وجود او به فساد کشیده است.
و ما، ای رسول خدا، در دنیای عرب سالیان بسیاری است که جای تازیانههای این تمدن مادی کور را بر پیکر خود حس میکنیم؛ از همان زمان رسولان این تمدن به سوی ما آمدند و شعله مبارکی که رسالت تو در میان ما برافروخت، خاموش شد و یا در آستانه خاموشی است. عبادت در میان ما به جای آنکه پیوندی زنده و آگاهانه با خدا و عملی به پهنای همه زندگی باشد، تبدیل به آداب و رسوم