همزیستی در جهان عرب و بلکه در کل شرق و غرب را تهدید میکند و گذشته از هم? اینها، توجیهی برای موجودیت و منطق اسرائیلی است و تلاشهای انجامشده برای محکوم کردن این رژیم و پذیرش این محکومیت از سوی افکارعمومی جهانی را به شکست میکشاند. همچنانکه هدف راهبردی مقاومت فلسطین، یعنی برپایی جامعهای مبتنی بر همزیستی در سرزمین فلسطین را ناکام میگذارد.
خطر دیگر، خطر نابود شدن مقاومت فلسطین در لبنان است. پس از آنکه مقاومت توانست دنیا را در مورد حقانیت مسئل? خود متقاعد کند و پس از آنکه اسرائیل از پیروز شدن بر اعراب عاجز ماند و بعد از ظهور قدرت مالی و نظامی و دیپلماتیک و نفتی اعراب در جنگ رمضان، اسرائیل و همپیمانانش برای نابود کردن مقاومت سخت تلاش میکنند.
خطر اسرائیل نیز همواره جنوب را تهدید کرده و میکند. نیروهای شرافتمند دولتی و مردمی، چه لبنانی و چه فلسطینی، باید تلاش و مال و سلاح و هرآنچه را دارند برای دفع این خطر و دور کردن کلی و نهایی آن به کار گیرند. همه میدانند که اشغال شدن جنوب اوضاع را دگرگون میکند و سوریه را نیز در معرض خطر قرار میدهد.
این خطرها به دفاع مسلحانه تا پای جان نیاز دارد، همچنانکه نیازمند هوشیاری و آمادگی کامل و تلاش فراوان و به تعویق انداختن اختلافها و کینهها و درگیریهای شخصی است.
امّا در مورد مطالبات برحق هموطنان و بهبود اوضاع مناطق عقبمانده و اصلاح نظام سیاسی در جهت افزایش عدالت و آزادیها و افزایش مشارکت مردم در امور خود، هرچند مبارز? پیگیر در راه این مطالبات امری ضروری است و موضع جنبش محرومان نیز همین بوده و هست، ولی این امر مستلزم دست گرفتن اسلحه و مبارز? مسلحانه برای محقق کردن آنها در این اوضاع دشوار کشور و منطقه نیست، بهویژه با وجود خطرهای بزرگی که به آنها اشاره کردیم.
تنها راه در این اوضاع، گفتوگوی ملی و مبارز? دموکراتیک و مردمی است وگرنه پیامدها میتواند وطن و هموطنان را در معرض مشکلات و محرومیتها و دشواریهایی بیشتر از دستاوردهای مطلوب قرار دهد که این امر کشور را با خطرهای ریشهای و زیانهای جبرانناپذیر روبهرو میکند که اکنون نیز نشانههای آن را در افق مشاهده میکنیم.
البته در حالتی که شهروند در معرض خطر تجاوز باشد و دولت نیز از انجام مسئولیتهای خود شانه خالی کند، باید دفاع مشروع در چارچوب حداقلی آن و با کمترین درج? ممکن انجام گیرد.
هموطنان! محرومان! برادران! موضع ما و باور ما این است که ما آن را با اخلاص و فروتنی تمام به شما تقدیم و تأکید میکنیم که این کار، وظیف? دینی و ملی و قومی و انسانی ماست و ما لحظهای در آن تردید نمیکنیم، هرچند عدهای در پیشینی? تاریخی خود، هیچگاه در کنار وطن و هموطن نایستادهاند، مگر بهخاطر دستاوردهای سیاسی و گروهی. در این میان، وجدان و عقل و دل شما را فرامیخوانیم و از خداوند میخواهیم دلهای شما را استوار دارد و شما را به راه راست هدایت کند.
این مواضع و این باورها، در واقع، مواضع و باورهای مقاومت فلسطین نیز هست، چراکه در