سیاسی که پوچ و بیارزش است و در چنین اوضاعی خطرناک، بسیج شد. همه در پیشگاه خدا و انسانیت و در برابر نسلها مسئول هستند.
مجلس اعلای شیعان پس از پشت سر گذاشتن دورهای سخت در مه 1969 تأسیس شد. خواست خداوند این بود که مسئولیت دفاع از حقوق شیعیان، در دشوارترین شرایط متولد شود: هنگامی که کشور با بحران کابینه روبهرو بود؛ بحرانی که هفت ماه طول کشید.
مجلس این مسئولیت را با ریاست موسی صدر و به حکم قانون و در پاسخ به خواست اکثر قریب به اتفاق شیعیان و بلکه اکثر هموطنانی بر عهده گرفت که به آرزوهایی برخاسته از تجربهای طولانی، دلبسته بودند.
درحقیقت، مسئولیت دفاع از حقوق ستمدیدگان، نتیج? طبیعی ایمان به خدا، در معنای درست آن است؛ همچنانکه وظیفهای ملی نیز هست، چراکه ظلم بزرگترین خطر برای کشور است.
بنابراین، قانون جدید، بر واقعیت و وظیفهای دینی و ملی تأکید میکند.
مطالعات ضروری برای هریک از مسائل اجتماعی آغاز شد و معلوم شد که گزارشهای «ارفد» تنها نمونهای از محرومیت فراگیر در میان شیعیان شریف و تصویری است از تفاوت بسیار در سطح زندگی مردم یک کشور که در همسایگی یکدیگر زندگی میکنند.
در مه 1970 به دعوت رئیس مجلس اعلای شیعیان و در اعتراض به -آنگونه که در بیانی? فراخوان به اعتصاب آمده- «بیاعتنایی و روش سهلانگاران? دولت در حل مشکلات محرومان و مشکل جنوب» اعتصابی عمومی برگزار شد. یکی از دستاورهای اعتصاب این بود که مشکل جنوب و مسائل محرومان در گستردهترین سطح ملی و بینالمللی مطرح شد و دولت آقای کرامی در آن زمان متعهد شد که طرح خدمت سربازی و مسلح کردن و تجهیز ارتش را به پارلمان تقدیم کند. همچنین اجازه داد سطح کشت توتون در جنوب افزایش یابد و قرار شد پناهگاههایی ساخته شود. سرانجام، مجلس جنوب تأسیس شد و از همان ابتدا، خدماتی سریع و سودمند برای منطقه ارائه کرد.
دور? رئیسجمهور جدید آغاز شد و «دولت» تعهد داد به جنوب (و به گفته خودش به این فرزند بیمار) بیشترین اهمیت را بدهد؛ همچنانکه متعهد شد امنیت و عدالت را برقرار کند و بر زخمهای میهن مرهم گذارد.
دو سال سپری شد و سال سوم آغاز شد، در حالی که محنت همچنان ادامه داشت و محرومیت بیشتر شد و مجلس جنوب از مسیر خود منحرف شد و قانون خدمت سربازی تصویب نشد و [ردیف] بودج? مناطق محروم حذف شد یا به اموری دیگر اختصاص یافت و مسئل? دفاع و امنیت و عدالت و توسعه همچنان به اجرا درنیامد.
مجلس اعلای شیعیان در واکنش به این وضع، از سیاستمداران عضو مجلس خواست متعهد شوند که برای احقاق حقوق مناطق و گروههای محروم اقدام کنند و در صورت برآورده نشدن مطالبات از مناصب خود استعفا دهند. آنان سوگند خوردند که به این تعهد خود پایبند بمانند. هم? تلاشهای سیاسی اخیر و درخواستهایی که از حکومت شد، به شکست انجامید.