Print this page

گام به گام با امام موسی صدر

جلد: 6
صفحه: 45

در مورد تبلیغات اثرگذار و مدرن برای جنوب، قلب لبنان، این سؤال را مطرح کرد که «چرا شهروندان جنوب به حال خود رها شده‌اند و در نتیجه تنها سه راه بیشتر پیش رو ندارند: کشته شدن یا خواری و ذلت یا کوچ کردن؟» ایشان دربار? مقاومت گفت: «بیش از ده سال است که برای رساندن شهروندان به وضعیتی که در طیبه و کفرکلا به وجود آمده است، درخواست و تلاش می‌کند.»

13/9/1975

[النهار]

در منزل شیخ حسن خالد، جلسه‌ای با حضور امام صدر، رشید کرامی، عبدالله الیافی و صائب سلام برگزار شد و حاضران با تأیید تدابیر دولت برای توقف درگیری در شمال و حرکت دادن ارتش برای برقراری امنیت و ثبات، از اقدام برخی از احزاب و نیروهای ملی و ترقی‌خواه در دعوت به اعتصاب بدون هیچ‌گونه توجیهی، ابراز شگفتی کردند؛ چراکه این اقدام نه‌تنها به برقراری آرامش کمک نمی‌کند، بلکه اوضاع را بحرانی‌تر می‌کند.

14/9/1975

[البعث سوریه]

الف. تلاش‌های امام موسی صدر و آقای صائب سلام برای آزادی چند نفر از ربوده‌شدگان در بیروت، دیروز نتیجه داد. آقای آگوست باخوس خواستار دخالت امام صدر و آقای سلام برای آزادی ربوده‌شدگان بود.

14/9/1975

[سند شمار? 14-9-75]

ب. جلس? مشترک هیئت شرعی و اجرایی مجلس اعلای شیعیان در حازمیه، به ریاست امام موسی صدر برگزار شد. با وجود نرسیدن تعداد حاضران به حدّ نصاب، امام صدر به سبب اشتیاق حاضران برای بررسی اوضاع جاری، گفت که ظهر پنجشنبه کنفرانسی خبری برگزار کرده و بیانیه‌ای دربردارند? پاره‌ای توضیحات و پیشنهادها و مطالبات، دربار? حوادث اخیر خوانده است. امام سپس به بررسی عواملی که به حوادث دردناک اخیر ـ که نزدیک بود کشور را دچار فاجعه کند ـ پرداخت، به‌ویژه درگیری شهروندان در منطقه بقاع و پس از آن، منطق? شمال که موجب کشتار انسان‌ها و ایجاد رعب و وحشت و نیز ویرانی و هتک حرمت‌ها شد. امام افزود: «گروهی از سیاستمداران لبنان بر این عقیده‌اند که بگذاریم این حوادث پیش بیاید و جنگ مجرای خود را پیدا کند تا در نتیجه گروهی پیروز شود و دیدگاه آن حاکم شود و بنابر خواست خود، اوضاع را سر‌و‌سامان دهد. ولی من این نظری? آنان را برخلاف مصلحت کشور و همزیستی فرقه‌های گوناگون در جامع? لبنان می‌دانم و معتقدم موجب از‌هم‌گسستگی یک‌پارچگی ملی می‌شود و آن دسته از برادران فلسطینی را که در میان ما زندگی می‌کنند، از هدف مقدسشان بازمی‌دارد و سرنوشت شیعیان را در معرض خطر حتمی قرار می‌دهد. بر این اساس، من این سؤال را مطرح می‌کنم: آیا نباید شیعیان و به طریق اولی مجلس اعلای شیعیان، برای توقف درگیری و پس از آن، تحقق آشتی ملی فراگیری که مبتنی بر پایه‌های جدید همزیستی در جامع? لبنانی باشد، نقشی فعال ایفا کند؟ این آشتی ملی باید بر پای? عدالت اجتماعی و برابری میان شهروندان استوار باشد و همگام با تحولات به پیش رود و نیازهای محرومان را برآورده