استاندار شیعه با توجه به فراهم بودن شرایط به اطلاع او رساندند. این هیئت تأکید کرد که اگر خواستههای مجلس برآورده نشود، موضعگیری خواهد کرد.
31/7/1975
خبرگزاری اخبار لبنان اعلام کرد امام صدر برای معاینات عمومی وارد بیمارستانی در پاریس خواهد شد و دور? درمانی ایشان نزدیک یک هفته طول خواهد کشید.
1/8/1975
جنبش محرومان در بیانیهای از دولت خواست تا به مطالبات محرومان رسیدگی کند. در این بیانیه آمده است که ظلم اجتماعی باعث بروز کشمکشهای سیاسی شده است و این درگیریها و کشمکشها تنها با احقاق حقوق محرومان درمان می شود.
3/8/1975
امام صدر در گفتوگو با رادیو مونت کارلو گفت که ساختار لبنان و همزیستی فرقههای مختلف و نظام فرقهای عامل حوادث خونبار اخیر نبود؛ بلکه اقدامات اشتباه سبب آن بود. امام خواستار تحقق عدالت در نظام شد، «زیرا وقتی نظام، عدالت را اجرا نمیکند و رسالت خود را فراموش میکند، بیاعتبار میشود.» امام دوباره بر بقای ریاستجمهوری در دست مسیحیان و بهویژه مسیحیان مارونی و همچنین توسع? دیگر نهادها و راکد نگه نداشتن آنها تأکید کرد.
10/8/1975
الف. صبری حماده رئیس پارلمان لبنان در گفتوگو با مجل? الجدید با حمله به امام صدر او را متهم کرد که: «او زعمای شیعه را نشانه رفته و اخیراً باعث کشته شدن صد جوان شده است و همه را بر ضد شیعه شورانده و همین فرداست که اهلسنت و مارونیها بر ضد ما همدست شوند.» صبری حماده گفت که قضیه به روزهای طرح مادامالعمر کردن ریاست مجلس اعلای شیعیان باز میگردد. حماده همچنین گفت: «امام به قرآن سوگند یاد کرده بود که اگر در مقام خود بماند، از آن به بعد، درست عمل میکند و زعامت دینی بزرگ و کوچک و هم? شیعیان را بر عهده میگیرد؛ امّا وقتی چنین شد، خلف وعده کرد و سراغ بازی خود رفت تا جبه? کامل الاسعد را از میدان به در کند.»
10/8/1975
ب. ریاض طه، رئیس سندیکای مطبوعات در پاسخ به اظهارات صبری حماده در گفتوگو با مجل? الجدید، ازجمله اینکه امام صدر خود را همزمان پیشوای دینی و سیاسی قرار داده است، گفت: «واقعیت این است که امام صدر دو سال پیش نمایندگان شیعیان را در دولت و مجلس دعوت کرد و از آنان خواست تعهدنامهای امضا کنند که اگر دولت خواستههای محرومان را برآورده نکند، آنان استعفا کنند و صبری حماده نیز آن تعهدنامه را امضا کرد، ولی پس از آن از عمل کردن به تعهد خود و استعفا از ریاست سر باز زد و بلکه حاضر شد در ازای انتصاب پسر و برادرزادهاش در دو پست دولتی، نسبت به امام