Print this page

گام به گام با امام موسی صدر

جلد: 5
صفحه: 316

سند شمارۀ 04-06-75

موضوع: بیانیه- ما مخالف دولت نظامی هستیم

مکان و تاریخ: بیروت - مجلس اعلای شیعیان

مناسبت: آقای کمال جنبلاط آنچه را در نشست عرمون گذشته بود، برملا کرد و اموری را به امام صدر نسبت داد.

منبع: روزنامۀ النهار، 4/6/1975؛ روزنامۀ المحرر، 4/6/1975؛ روزنامۀ الشمس، 4/6/1975

متن

آقای کمال جنبلاط دیروز در نشستی مطبوعاتی گفت: «جناب مفتی خالد و امام صدر، خواستار مشارکت ندادن حزب کتائب در تشکیل کابینه شده اند و این درخواست در نشستی که در خانۀ مفتی اهل‌ سنت برگزار شد، مطرح شده است.» خبرگزاری اخبار لبنان از امام موسی صدر دربارۀ درستی این اظهارات سؤال کرد. ایشان پاسخ داد:

اطلاع یافتم که آقای کمال جنبلاط نشستی مطبوعاتی برگزار کرده و در آن دربارۀ مسائلی که در خانۀ مفتی (اهل‌سنت) لبنان، در روز دوشنبه 26 ماه مه، در حضور معاون نخست‌وزیر سوریه، آقای عبدالحلیم خدام و همکار ایشان، سرلشگر ناجی جمیل و رؤسای پیشین مطرح شده، صحبت کرده است.

من با احترامی که برای آقای کمال جنبلاط قایلم و با اینکه بر حفظ دوستی خود با ایشان پایبندم، وظیفۀ خود می‌دانم که نکات زیر را به اطلاع افکار عمومی برسانم:

1. من مسئولیت انتشار مباحث مطرح‌شده در آن نشست را به عهدۀ خود صاحب‌خانه، جناب مفتی، می‌گذارم و در زمینۀ رازداری نسبت به مباحث، از ایشان پیشی نمی‌گیرم، به‌ویژه آنکه در آن نشست، وزرا و همچنین دو میهمان از مقامات بلندپایه حضور داشتند که داوطلبانه و با اخلاص تمام، زندگی خود را به خطر انداختند تا مشکل لبنان را حل کنند و میان گروه‌ها اتحاد برقرار کنند و بحران را از لبنان دور کنند؛ بحرانی که زیان آن برای کشور و مقاومت فلسطین و همۀ اعراب به یک اندازه است.

2. همواره درخواست کرده‌ام و همچنان نیز پافشاری خواهم کرد که پای علمای دین و رهبران فرقه‌های دین به مسائل جزئی سیاسی کشانده نشود، زیرا این به مصلحت دین و کشور و مردم و حتی به مصلحت خود سیاستمداران نیز نیست.

من در سال 69 در مقر دروزیان و درست بعد از سخنرانی آقای کمال جنبلاط دربارۀ همین مسئله صحبت کردم و همچنان نیز بر تعهد به این اصل در شرایط گوناگون پافشاری می‌کنم و در خصوص هرگونه تلاشی که بر خلاف آن صورت گیرد، از دوستان پیش از دیگران گله می‌کنم.

3. موضع روشن ما و رهبران فرق اسلامی در نشست تاریخی دارالفتوا در روز شنبه 24 ماه مه، مخالفت با دولت نظامی بود. این مخالفت به منظور آن بود که همزیستی میان فرق -که ویژگی تمدّنی لبنان است- و همچنین کرامت هم‌وطنان، حفظ شود و ارتش بتواند خود را وقف دفاع از کشور کند و گرفتار پیچیدگی‌های سیاسی لبنان نشود. در آن نشست، هیچ بحثی درمورد کابینه مطرح نشد و حتی از شخص