مناسبت: این سخنرانی در میان شخصیت‌ها و فعالان سیاسی و گروه‌های مردمی ایراد شد که به مجلس آمده بودند تا تجدید بیعت با امام صدر را در مقام رئیس مجلس تا 65 سالگی به وی تبریک بگویند.

این دیدار خودجوش، فرصت مناسبی برای روشنگری و تبیین برخی حقایق است، به‌ویژه آنکه این دیدار نخستین دیدار پس از نشست روز شنبه است که مسئولیت را بر عهدۀ من گذاشت. طبیعتاً در چنین جلسه‌ای باید همۀ نیروی فکری و عاطفی خود را متمرکز کنم و همۀ اهداف و اقدامات و همۀ تجربه‌ها و اندیشه‌های خود را در یک کلام خلاصه کنم، ولی لازم است مقدمه‌ای برای سخنان خود بیان کنم، و توضیح اندکی دربارۀ آنچه برادران در سخنانشان گفتند، عرض کنم.

آنان مرا فردی با عظمت در کنار لبنان عظیم یاد کردند، ولی من امیدوارم بتوانم خادمی برای کیان لبنان و بقای آن باشم؛ کشوری که وقتی ما نبودیم، وجود داشت و وقتی ما نباشیم نیز وجود خواهد داشت. هرکس از ما، حد و اندازه‌ای دارد که نمی‌تواند از آن فراتر رود. باشد که همۀ ما در این راه حرکت کنیم. خدا آنان را از غلو کردن و مرا از خودپسندی حفظ کند.

عبارت‌هایی همچون امام منتظر و ذوالفقار (یکی از سخنرانان، امام صدر را این‌گونه توصیف کرده بود.) مبالغه‌آمیز است. ما آرزو داریم ذره‌ای از کردار آنان (ائمه اطهار) و جزئی از منش و رفتار آنان در ما به وجود آید.

امام سپس گفت: برادران گرامی، حضور هیئتی بزرگ از منطقۀ حدث و از فرقه‌های گوناگون برادران محترم لبنانی و حضور کشیش جورج خضر که برادر و راهنما و ناصح و آموزگار ما هستند و همچنین شیخ پی‌یر الجُمَیّلِ و برادری بزرگوار، پدر یواکیم مبارک، در این روز فرخنده یعنی عید پاک و همچنین عیدهای گذشته، عید میلاد و هجرت و تبشیر، همۀ این‌ها مرا بر آن می‌دارد که روشنگرانه سخن بگویم تا حقیقت آشکار شود.

برادران، انسان در برابر محرومان، در برابر مصیبت یک ملت و عقب‌ماندگی یک منطقه، در برابر محرومیت، گرسنگی، پریشانی، آوارگی، گرانی، بزهکاری و تفرقه، دچار حزن و اندوه می‌شود. هیچ انسانی نمی‌تواند این معضلات را بپذیرد. در چنین شرایطی، انسان می‌تواند دو نوع واکنش نشان دهد:

نخست. اینکه به اعتراض و نصیحت و درخواست بسنده کند که من چنین رفتاری را «اظهار اندوه تشریفاتی» می‌نامم و معتقدم چنین رفتاری کافی نیست و با رفتار همۀ پیامبران و مصلحان ناسازگار است؛

دوم. آنکه تلاش کند تا خطا و انحراف را با قلبش اصلاح کند. اگر اصلاح نشد، با زبانش در صدد اصلاح برآید و اگر باز اصلاح نشد، دست به کار شود. رفتار همۀ پیامبران این‌گونه بوده است. حتی