Print this page

گام به گام با امام موسی صدر

جلد: 5
صفحه: 190

داشت: مستحکم‌سازی روستاهای مرزی و تشکیل سپاه مردمی در این روستاها.

در این بیانیه دربارۀ این دو خواسته آمده است: مستحکم‌سازی روستاها با پرداخت مبلغی ناچیز به سرپرست هر خانواده به عنوان هزینۀ ساخت پناهگاه تحقق نمی‌یابد. معلوم نیست آنان پناهگاهی حفر کنند یا نه و در هر حال، این کار آنان را از خطر بمباران حفظ نمی‌کند. مستحکم‌سازی روستاها عملیاتی بلندمدت و نیازمند هزینه‌ای سنگین است و ابعاد تخصصی متعددی دارد و محال است که اهالی روستاها خودشان، خواه تک تک و یا گروهی، از عهدۀ آن برآیند، هرچند به آنان پول پرداخت شود. منظور از مستحکم‌سازی روستاها ساخت پناهگاه‌های عمومی در هر روستا یا پناهگاهی ساده برای هر خانه نیست، بلکه منظور این است که روستا در دو طبقه ساخته شود (اگر این تعبیر درست باشد): یک طبقه در زیرزمین به عنوان پناهگاه با همۀ استحکامات و عناصر لازم برای اقامت چندروزه در آن در صورت نیاز و یک طبقه بر روی زمین که همان ظاهر روستاست.

پیش‌نیازهای چنین اقدامی عبارت است از:

• نقشه‌برداری کامل به دست مهندسان متخصص نظامی و غیرنظامی؛

• تأمین سرمایۀ لازم که شاید به صدها میلیون [لیره] برسد؛

• بسیج کردن جوانان هر روستا برای مشارکت در ساخت روستا به این سبک؛

• حمایت از فعالیت‌های اجرایی در حین عملیات مستحکم‌سازی در برابر بمباران اسرائیل برای جلوگیری از تحقق این طرح؛

• و از همه مهم‌تر، محرمانه بودن همۀ این مراحل.

درمورد تشکیل سپاه مردمی نیز معتقدیم که این کار باید به روش زیر انجام شود:

هر روستا عده‌ای از جوانان خود را معرفی کند تا ارتش، آنان را مدتی آموزش نظامی دهد و به آنان اسلحه بدهد تا تمرین کنند و شیوۀ استفاده از آن را بیاموزند و سپس کار نگهبانی و محافظت از روستا زیر نظر ارتش و در قبال مزدی که به تأمین معاش آنان کمک کند، به آنان واگذار شود. آنان حق اسلحه به دست گرفتن و ایفای این مأموریت را تنها در محدودۀ زمین‌های اطراف روستایشان دارند. از این راه، ما اعتمادبه‌نفس جوانان را به آنان بازمی‌گردانیم و برای آنان ابزارهای لازم را برای پایداری و ایستادگی فراهم می‌کنیم و وسوسه‌‌های ناشی از بیکاری و همچنین ناامیدی و خشم از وضعیت موجود را که مایۀ بیمناکی و نگرانی مردم نسبت به سرنوشت خود می‌شود، از آنان دور می‌کنیم.

این دو خواسته، یعنی مستحکم‌سازی روستاها و تشکیل سپاه مردمی، دو شرط اساسی برای پایداری اهالی روستاهای مرزی است و در غیر این صورت، آوارگی ادامه خواهد یافت و اوضاع بحرانی خواهد شد و گذشته از تباه شدن همیشگی جنوب، مشکلاتی پیچیده‌تر به مشکلات پیچیده‌مان افزوده می‌شود.

دربارۀ نشست شورای دفاع مشترک در قاهر و همچنین دربارۀ موضع دولت لبنان در این نشست و اینکه هریک از سیاستمداران از دیدگاه خاص خود به آن پرداخته‌اند، بسیار صحبت شده است.

در اینجا باید بر دو نکته تأکید کنیم: نخست. ما طرف‌ نزاع سیاستمداران نیستیم؛ دوم. درخواست اهالی برای پایداری در سرزمینشان با نقشه‌های ارتش ناسازگار نیست، بلکه آن‌ها را تقویت می‌کند و اهالی جنوب به آن‌ها افتخار می‌کنند.