مکان و تاریخ: بیروت.

مناسبت: کامل اسعد، رئیس پارلمان، در گفت‌وگو با مجلۀ الحوادث به امام صدر حمله کرد و او را به استفاده از اموال لبنانیان مقیم خارج برای خریدن مردم متهم کرد.

منبع: مجلۀ الحوادث بیروت، 3/1/1975

گزیده ای از متن

مقدمه به قلم نبیل خوری:

آقای کامل اسعد از مجلۀ ما گله دارد. او از همۀ مطبوعات لبنان ناراحت است. او چنین می پندارد که الحوادث و همۀ مطبوعات بر ضد او متحد شده اند و دیدگاه های مخالفان او را منعکس می کنند، در حالی که او دوستی قدیمی است؛ بیش از بیست سال است که با او دوست هستم. او چند بار مرا سرزنش کرده است و هر بار به او گفته ام: مجلۀ الحوادث نه برضد کامل اسعد است و نه طرف دار او، بلکه طرف دار مردم است و سخنان و دغدغه ها و مشکلات مردم را بیان می کند و مردم تو را نماد حکومت و دولت و نظام می دانند. جریان مخالف، این روزها قوی ترین جریانی است که مردم را به خود جذب کرده است. تو هم دربارۀ مشکلات و دغدغه های مردم صحبت کن تا ببینی مجلۀ الحوادث هر هفته سخنان تو را نقل خواهد کرد، نه سخنان مخالفان تو را.

حتی بالاتر از این، به او گفته ام: تو طرف دار [حکومت] هستی و مردم با طرف داری [از حکومت] و طرف داران [حکومت] مخالف اند. بالاتر از آن، تو از مطبوعات دوری می کنی و اخبار تو یا، به عبارت درست تر، دیدگاه های تو به دست مطبوعات نمی رسد. اگر هم برسد، مخالفان تو آن ها را به مطبوعات منتقل می کنند، در حالی که کامل اسعد دوستی قدیمی با سابقۀ بیش از بیست سال است.

وقتی این سرزنش ها و گله ها زیاد شد و به حد هفتگی رسید، به او گفتم: آیا برای یک گفت وگوی مطبوعاتی با مجلۀ الحوادث آمادگی داری؟ من پیشاپیش به تو قول می دهم که همۀ آنچه را مردم دربارۀ تو می گویند، به تو انتقال دهم. همچنین قول می دهم که در نقل دیدگاه های تو امانت دار باشم، ولی به یک شرط: اینکه به همۀ پرسش ها، هرچند صریح و بی پرده باشد، پاسخ دهی. شرط او برای قبول مصاحبه این بود که قبلاً از سؤال ها اطلاع پیدا کند. قبول کردم. ولی وقتی با او در هتل هالیدِی این دیدار کردم، تنها چند برگۀ سفید بدون سؤال دستم بود، چراکه من از سؤالات کتبی خوشم نمی آید. می خواستم این مصاحبه، گفت وگویی بی پرده باشد با مرد شمارۀ دو دولت و نخستین هم پیمان این حکومت؛ مردی که تاکنون، یعنی پس از آنکه بیشتر هم پیمانان حکومت از آن فاصله گرفته اند، هنوز در کنار حکومت باقی مانده است.

به او گفتم:

بحث دربارۀ جریان مخالف، جز با صحبت دربارۀ مخالف درجۀ اوّل، یعنی امام موسی صدر، کامل نمی شود. هیچ‌ کس نمی تواند انکار کند که او در