جذب تحصیلکردگان و اندیشمندان کرده و با آنان بُعد واقعی خود را به دست آورده است. امام هشدار داد که اسرائیل برای اشغال کردن جنوب اقدام خواهد کرد و چیزی مهمتر از پاسداری از وطن وجود ندارد. ما باید شروع به کار و فعالیت کنیم، هرچند به شکل فردی؛ همانگونه که در طیبه رخ داد. امام موضع ذلتبار دولت را محکوم کرد و در پایان، دانشجویان را به تشکیل جبههای ملی برای حمایت از جنوب فراخواند.
7/1/1975
الف. به دعوت انجمن دانشجویان دانشکدۀ عالی مهندسی دانشگاه قدیس یوسف و در چارچوب هفتۀ جنوب، امام صدر در سخنانی با اشاره به احتمال بسیار بالای اشغال جنوب به دست اسرائیل گفت: «خوب است همهجا صحبت از جنوب باشد، ولی به شرط آنکه این صحبتها به مرحلۀ عمل یا به برنامهریزی برای آن بینجامد. برنامهریزی برای آن را نمیتوان به تأخیر انداخت، چون اوضاع وخیم است.» امام سپس به ماجرای مجلس جنوب پرداخت که برای کاستن از درد و رنج مردم جنوب و تبدیل این سرزمین بیدفاع به سرزمینی محفاظتشده تأسیس شد، «نه برای آنکه جنوب اتاق انتظار مرگ باشد»، ولی بعدها عرصهای برای پرورش هواداران و مزدبگیران و خدم و حشم [برخی افراد] شد و تبدیل به وزارتخانهای دیگر شد و بدینترتیب، جنوب از طرحهای عمرانی محروم ماند و بودجۀ مجلس جنوب مصروف تداوم ریاستها و ستم کردن به مردم شد. امام صدر پیشنهاد کرد که «صندوق بیمه» تأسیس شود تا زندگی مردم جنوب و مزرعهها و خانههایشان بیمه شود و مجلس جنوب، مرکزی برای مطالعه و پیگیری طرحها باشد. امام صدر به این نکته اشاره کرد که زیان سازمان دخانیات به سبب فقدان مدیریت و همچنین دستمزدهای افسانهای عدهای از کارمندان و منافع شخصی و استخدامهای نابجا بوده است. امام پیشبینی کرد که اسرائیل در نیمۀ نخست امسال جنوب را اشغال خواهد کرد. ایشان خواستار اقدام فوری تبلیغاتی و دیپلماتیک و نیز اقدام نظامی در دو جبهه برای نجات جنوب شد و گفت: «اقدام نظامی مردمی ضروری است. باید مردم را برای مقاومت آموزش داد و باید فعالیت رسمی نظامی وجود داشته باشد، زیرا وقتی ما دفاع کنیم، هرچند هم کشته شویم، ثابت کردهایم که این سرزمین از آن ماست، چرا که چیزی نمانده تا دنیا در اینکه خاک جنوب متعلّق به لبنان است، تردید کند.» امام صدر در پایان سخنرانی خود خواستار آن شد که از «اظهار درد به شیوۀ بیدردان و راحتطلبان» دست بردارید و برای «کمکرسانی فوری و واداشتن مسئولان به حرکت و عمل» تلاش کنید، «چرا که سکوت جایز نیست.»
7/1/1975
ب. به مناسبت دیدار حافظ اسد، رئیسجمهور سوریه از لبنان، امام صدر در پیامی گفت: «درحقیقت این دیدار به خودی خود، پدیدهای شایان توجه است، ولی در عین حال پدیدهای طبیعی است، چون میدانیم که لبنان و سوریه از ابتدا، وارد مبارزهای مشترک بر ضد استعمار فرانسه شدهاند و در طول تاریخ خود با یکدیگر برادر بودهاند. از این رو، رابطۀ این دو کشور رابطهای خاص و از سایر روابط دیپلماتیک متمایز بوده است. این دیدار اسد با مسئولان لبنان، دیدار برادر با