حومه بیروت حضور دارند و نیمی از مردم دیگر مناطق عقب‌مانده نیز در این منطقه به سر می‌برند. مسئولان باید بفهمند که این حرف چه معنایی دارد، زیرا سرانجام شب به سر خواهد آمد.»

گفت‌وگو با امام صدر با این سؤال آغاز شد:

وزیران شیعه متعهد شده بودند که در صورت عمل نکردن دولت به وعده‌هایش درمورد برخورد عادلانه با شیعیان از یک سو، و رسیدگی به اوضاع جنوب و دیگر مناطق عقب‌مانده از سوی دیگر، استعفا کنند. آیا این تعهد هنوز پابرجاست و آیا همین ابزار است که عملاً شما را به اهداف مورد نظرتان می‌رساند؟

درمورد جنوب، ما چهار سال است که چندین پژوهش اقتصادی و فنی درباره تنباکو، لیطانی، امکان کاشت چای در جنوب، ایجاد صنایع دستی، که به مرور زمان به نیمه مکانیزه تبدیل شود، و طرح‌هایی دیگر انجام داده‌ایم تا راه رسیدن به راه‌حل‌های کارآمد و فوری را برای مسئولان آسان کنیم. با آنکه ما همه این پژوهش‌ها را در اختیار آن‌ها قرار داده‌ایم، هیچ اهتمام جدی به آن‌ها نشان نداده و بلکه به همه آن‌ها بی‌توجهی کرده‌اند.

ما دیگر هیچ امیدی به راه‌های ایجابی (مسالمت‌آمیز) نداریم و تنها راهی که پیش روی ما باقی مانده، راه فشار است. البته، منظورم از فشار ویرانگری نیست، زیرا من اهل ویرانگری نیستم. ما به دنبال آن هستیم که فشارهای گوناگونی بر دولت وارد کنیم تا مطالبات برحقمان را برآورده کند.

درمورد حقوق شیعیان فکر می‌کنم که اگر بتوانیم وزیران شیعه را که خود نیز از شیعیان هستند و با دردها و رنج‌های آنان آشنا هستند، وادار به استعفا کنیم، حکومت را با بحران کابینه و بلکه بحران حکومتی روبه‌رو خواهیم کرد تا شاید تغییر موضع دهد و به مسائل این فرقه محروم اهتمام و توجه بیشتری نشان دهد. اگر چنین شود، این مسئله بر جنوب نیز تأثیر خواهد گذاشت.

من برای گردهمایی سیاستمداران به‌منظور موضع‌گیری قاطع در برابر نظام فراخوان خواهم داد و اطمینان می‌دهم که هم‌وطنان حقیقت آنچه را می‌گذرد، درک می‌کنند.

من هیچ‌گاه هم‌وطنان را فریب نداده و از مشکلاتشان فروگذار نکرده‌ام، بلکه همواره کوشیده‌ام که اوضاع را آرام کنم تا زبانه‌های آتش را فروبنشانم. من در حالی چنین برخورد می‌کنم که مردم جنوب با ظلم و رنج و گرسنگی و آوارگی و احساس ناامیدی دست به گریبان‌اند، و همه این‌ها باید پایان یابد.

من نمی‌خواهم کسی را به وحشت بیندازم، ولی حقایقی هست که باید گفته شود. بسیاری از لبنانیان هستند که به مسائل ملی به‌خوبی اهتمام دارند و درد ناشی از گرانی و بی‌امنیتی و پایمال شدن کرامت انسان‌ها را درک می‌‌کنند. این‌ها به پا خواهند خواست، زیرا مسئله جنوب مسئله‌ای ملی است، نه مسئله‌ای منطقه‌ای.

آیا بیم آن دارید که بگویند شما تلاش می‌کنید که بین فعالیت دینی و فعالیت سیاسی جمع کنید؟

برای من سیاست مهم نیست و آنچه انجام می‌دهم، فعالیت سیاسی به معنای محدود آن نیست. من در