تحقق خواستههای خویش پافشاری میکردند،آرام کند. هر که در جلسه موسّع مجلس اعلای شیعیان حضور داشت و سخنان امام را میشنید که برای صدمین بار درخواستهای محرومان را برمیشمرد، درمییافت که امام برای خاموش کردن آتش غضب مردم و خودداری از خشونت در برابر نادیدهانگاشتن و ضایع کردن مطالبات شیعیان و مناطق محروم و آسیبدیده، چه تلاشهای سختی کرده است.
شما را به خدا قسم، چرا دولتمردان بر بیتوجهی و اهمال خود اصرار میورزند؟ از که میترسند؟ آیا برای حکومت امری فوریتر و مهمتر از برآورده کردن نیاز صدها هزار هموطن، که فقط با برآورده شدن این نیازها میتوانند مانند سایر لبنانیها زندگی کنند، وجود دارد؟ امام دیروز در سخنان خویش مطالبات بیستگانه را مطرح کرد و مجلس اعلای شیعیان از ماهها قبل این مطالبات را در یادداشتی واضح به مسئولان تقدیم کرده بود. اگر دولتمردان مقداری به خود زحمت میدادند و به این خواستهها توجه میکردند، این مطالبات تاکنون تحقق یافته بود. دولت هیچ توجیهی برای این سهلانگاری ندارد، نه شرایط کشور و نه تعدد خواستهها، هیچکدام. از زمان تأسیس مجلس اعلای شیعیان پنج سال میگذرد و دولت میتوانست تدریجاً این خواستهها را تحقق بخشد. نیازها که آشکار است و بودجه آن یا موجود است یا میتوان آن را تأمین کرد. با این همه، آیا هیچ توجیهی باقی میماند، جز اینکه به حُسن نیت دولت شک کنیم و یا این اهمال را به غرضورزی و یا نداشتن آیندهنگری تعبیر کنیم؟
بدون شک، دیدار نخستوزیر، که مسئول قانونی است، با امام صدر و اعلام او مبنی بر آمادگی دولت برای تحقق بخشیدن به این خواستهها، چه بسا که روزنه امیدی باشد. البته، اگر این دیدارها تکرار تشریفات سطحی گذشته نباشد که مردم مدتهاست به آن عادت کردهاند. با این همه، باید امیدوار بود که دولت بالأخره آمادگی برآورده کردن خواستهها را دارد. حال اگر دولت نمیداند که از کجا شروع کند، از ذینفعان سؤال کند تا آنان راه را به وی نشان دهند. تحقق مطالبات شیعیان، آنگونه که برخی افرد مغرض شایع میکنند، برای به زانو درآوردن دولت نیست. این مطالبات معقول و اجراشدنی است. میتوان برنامهای زمانی برای تحقق همه آنها تنظیم کرد. پیگیری مستمر امام برای ایجاد دردسر نیست، آنگونه که بعضی از اشخاص مغرض میخواهند القا کنند. بهترین دلیل آن است که امام از زمان دعوت به اعتصاب سراسری یک روزه در ماه مه 1970 توانست اشخاص تند را رام کند و از آن تاریخ به بعد، امام منتظر تحقق وعدهها بلکه بررسی مطالبات بود، در عین اینکه اوضاع و مسائل دولت را درک میکرد و چندین بار «اعلام جنگ» را به تأخیر انداخت، اما حالا دیگر صبر و طاقت او تمام شده است. با این حال، امام در جلسه دیروز، باز هم علیرغم فشارهای اعضای مجلس اعلا که دیگر صبرشان تمام شده، با کمال صبر و ایمان، آرامش خود را حفظ کرده بود. آیا دولتمردان این فرصت جدید را که شاید بسیار کوتاه هم باشد، مغتنم خواهند شمرد و با مجلس اعلای شیعیان بر سر یک برنامه عملی برای تحقق این مطالبات توافق خواهند کرد؟»
ب. هیئت یاری جنوب جلسهای به ریاست امام موسی صدر برگزار کرد. در این جلسه اعضای