امضای این تلگراف را تأیید کرده است.
هیئتهایی از برجالبراجنه و برج حمود و المزرعه و بعلبک و هرمل و بقاع غربی و طرابلس برای اعلام تبعیت خود از امام صدر و تأیید مواضع او به مجلس اعلای شیعیان در حازمیه آمدند.
آقایان محمد غَدار و مصطفی غدار و حسن غدار و موسی حمدان و حیدر الرز، از کارکنان شهرداری غازیه، تلگرافی به امام صدر زده و اعلام کردهاند که برای همراهی با خشم مردم و بیعت با امام صدر استعفای خود را تقدیم کردهاند.
الف. در روزنامه النهار آمده است که دولت لبنان به تحریک رئیس پارلمان، از گفتوگو با امام صدر درباره اختلافهای موجود سر باز زده است. همچنین، آمده است که فعالیتهای امام صدر در جنوب مورد توجه دولت قرار نگرفته و دولت در مناسبتهای مختلف از مسئولان تحت امر خود درخواست کرده است که مانع فعالیتهای امام صدر نشوند تا دولت بتواند در فضایی آرام و دور از تنش، مسائل را حل کند. اما دولت سخنرانی امام صدر را در بدنایل، به منزله اعلام جنگ تلقی کرده است و خود را ملزم به دفاع میداند. گفته میشود که تمرکز امام بر منطقه بعلبک، باعث توجه بسیار دولت به سخنرانی وی در بدنایل شده است و نگاه دولت به وضعیت بعلبک با نگاه آن به وضعیت جنوب، تفاوت دارد. بعد از سخنرانی بدنایل دولت احتمالهای مختلف را مد نظر دارد. برخی از حامیان دولت نیز نظر دولت را به احتمال اجرای بازی سیاسی در بعلبک جلب کردهاند، زیرا امام در بعلبک نفوذ بسیاری دارد.
ب. اهالی شهر قبریخا و قناریت و دو منطقه تلالزعتر و رأسالدکوانه از اقدامات امام صدر حمایت کردند.
امام صدر در دیدارهای خود، انتصابات اخیر را توطئهای بر ضد شیعیان خواند و گفت که اقدام مسئولان در تعیین افرادی معمولی از شیعیان در مناصب درجه یک، خبر از توطئهای بر ضد شیعه میدهد. امام توضیح داد که این اقدامات خواستههای شیعیان نیست، نه به لحاظ افرادی که انتخاب شدند و نه به لحاظ حق و حقوق، زیرا افرادی که با حکم مسئولان به انتصاب رسیدهاند، افرادی معمولی هستند و علاوه بر آن، سطح مناصبی هم که به آنان داده شده، از مناصب معمولی پایینتر است. اما مسئله مهم برای شیعیان فقط مناصب و مشاغل درجه یک نیست، بلکه اولین مسئله طرحهای توسعهای است که دولت باید در مناطق مختلف شیعهنشین اجرا کند. وی گفت: «به اعتقاد من هدف اصلی دولت از جلب نظر و توجه مردم به انتصابات مذکور، جلوگیری از بروز خشم مردمی است؛ خشمی که ناشی از گرانی و بیکاری و هرج و مرج و ارتشا و ناتوانی دولت از تحقق طرحهای مفید برای هموطنان است. اما این اهمیت ساختگی و صوری که دولت به این انتصابات و تشکیلات اداری میدهد، دوام چندانی نخواهد داشت و دولت دوباره در دریای مشکلاتی جدی که هموطنان با آن مواجهاند، غرق خواهد شد.»