الف. دیروز امام صدر از روستای عیتاالشعب بازدید کرد و به خانواده شهیدانی که بر اثر تجاوزهای اسرائیل شهید شده بودند، تسلیت گفت و با اهالی منطقه گفتوگو کرد و از آنها خواست که با روستاهای همسایه همکاری کنند تا دولت را مجبور کنند که به اوضاع و احوال آنان در برابر تجاوزهای پیدرپی اسرائیل اهتمام ورزد. امام در ادامه گفت: «با اینکه بارها سراغ مسئولان رفتهام، هیچگونه توجه و احساس مسئولیتی از آنان مشاهده نکردهام. همه آنچه میتوانم بگویم، دعوت شما به همکاری با اهالی روستاهای مجاور و اتخاذ موضع جدی در برابر دولت است. من نیز در هر کاری که تصمیم بگیرید، پشتیبان شما هستم و از همه آنهایی که اوضاع شما و جنوب را درک میکنند، دعوت خواهم کرد تا در کنار شما بایستند و برای حل مشکلات و تسکین رنجهای شما تلاش کنند. زمان آن فرارسیده که دولت وجود شما را درک کند و چارهای نیست جز کار گروهی و مشترک برای بیدار کردن حاکمانی که از رنجهای مردم دور هستند و به آنان اهمیتی نمیدهند.»
ب. شیخ محمود فرحات به نمایندگی از امام موسی صدر در مراسم استقبال از کاردینال داینالو در فرودگاه بیروت حضور پیدا کرد.
حمید دکروب، نماینده مجلس و عضو جبهه اصلاح دموکراتیک و عضو فراکسیون کامل اسعد، امام صدر را متهم کرد که فعالیتهای دینی را ترک کرده است و وارد عرصه سیاست شده است. وی درخواست کرد که حق شیعیان در تشکیلات اداری اعطا شود، خصوصاً در مشاغل و مناصب دولتی درجه یک. وی در کنفرانس خبری که در دفتر اسعد برگزار شده بود، دولت را تهدید کرد که اگر پاسخگوی درخواستها نباشد، موضع قاطعی در برابر دولت اتخاذ خواهد شد، که از جمله آنها استعفای نماینده جبهه اصلاح، فهمی شاهین، خواهد بود. وی در جواب سؤالی درباره همزمانی طرح خواستههای جبهه اصلاح با مطالبات امام صدر و وجود اختلاف بین آنان گفت: «اختلافی میان ما سیاستمداران و سید موسی صدر، رئیس مجلس اعلای شیعیان، وجود ندارد. اما اختلافهایی میان امام صدر و اکثر علمای شیعه درباره ماده قانون تجدید ریاست رئیس مجلس اعلا وجود دارد. در ماده قانونی که برای تصویب به پارلمان احاله شده بود، عبارت «ریاست مادامالعمر» برای رئیس مجلس اعلا آمده است که علمای شیعه آن را منافی با ذات و جوهره مذهب شیعه جعفری دانستند. به همین علت، جلسهای برای اصلاح این ماده برگزار کردند. اصلاح این ماده مربوط به شخص امام صدر نیست، بلکه این ماده مربوط به هر شخصی است که ریاست مجلس اعلای شیعیان را به عهده بگیرد. امام صدر هم این تصمیم علما را بر ضد خویش تلقی کرد. ایشان، علیالظاهر، حکمت معروف و همیشگی خود را از دست داده و عرصه فعالیتهای مذهبی را رها کرده و پا به عرصه سیاست گذاشته که مردم حق ورود به آن را برای حفظ منافع خودشان به ما واگذار کردهاند.»