موضوع: سخنرانی - انسان وقتی پیشرفت می کند، زنده می ماند و وقتی از حرکت می ایستد، می میرد
مکان و تاریخ: باشگاه پیشرفت در مجدل ترشیش (متن شمالی)، 9/8/1971.
مناسبت: مراسم افتتاح باشگاه پیشرفت در مجدل ترشیش.
منبع: روزنام? العمل بیروت، 11/8/1971.
در روستای مجدل ترشیش (متن شمالی) همایش اجتماعی موفقی برگزار شد که در آن امام موسی صدر، جمع بسیاری از علمای شیعه، امین جمّیل، نمایند? منطقه و گروهی از بزرگان و سرشناسان بخش و مردم منطقه حضور داشتند. در ابتدا رئیس باشگاه گزارشی از فعالیت های باشگاه و جوانان در منطقه ارائه کرد و سپس با عباراتی تأثیرگذار به امام صدر خیر مقدم گفت. پس از آن امام صدر به سخنرانی پرداخت.
امام صدر گفت: «این دیدار، غنی و پرمحتواست، زیرا دیداری است که به منظور پیشرفت برگزار می شود. این دیداری موفق و سودبخش است. انسان وقتی پیشرفت می کند، زنده می ماند و وقتی از حرکت می ایستد، می میرد… انسانی که امروز و فردایش یکسان باشد، زیانکار است.»
امام گفت: «پیشرفت، جنگی است میان روزگار و انسان که از ازل وجود داشته است. انسان وقتی چشم به جهان گشود با روزگار در جنگ بود. جنگ او درحقیقت با نفس خود و با طبیعت بود و ما در انتظار روزی هستیم که انسان بر هم? نیروهای موجود در جهان هستی چیره شود.»
وی افزود: «انسان در کنار این جنگ، جنگ دیگری در پیش دارد؛ جنگ با نفس خویش که دین آن را جهاد اکبر می نامد. شمشیر هنگامی که در دست انسانی صالح قرار می گیرد، در خدمت انسانیت و در خدمت حقیقت و نیکی خواهد بود، ولی همین شمشیر وقتی به دست انسانی پست و بدکار می افتد، به کشتن نیکان می انجامد، پیشرفت و ترقی را به عقب می اندازد و بیماردلان را تحریک می کند.»
«شاعری در اینباره شعری سروده که مفهوم آن چنین است: انسان بدکار اگر علم بیاموزد مانند دزدی است که چراغ بهدست وارد خانه ها می شود.»[50]
«حال جای این سؤال است: آیا پیشرفت های علمی در زندگی انسان معاصر موجب راحتی و آسایش و سعادت او شده و از نگرانی های او کاسته است؟ آیا دل های مردم را به یکدیگر نزدیک کرده است؟ ما امروز شاهدیم که گرفتاری و نگرانی افزایش یافته، جنگ و درگیری گسترش یافته و استعمارگری و بهره کشی از ملتها بیشتر شده است. انسان معاصر غریب و تنهاست و به دور از دیگران با خود زندگی می کند.»
امام صدر در پایان گفت: «اگر هریک از ما نیروها و توانایی های خود را از لبنان دریغ کند و خود را به منافع شخصی خود سرگرم کند، دیگر چه ثروتی برای لبنان و چه نیرویی برای ما باقی می ماند؟»
[50].?به احتمال فراوان اشاره به این مصرع سنایی است: