Print this page

گام به گام با امام موسی صدر

جلد: 2
صفحه: 377

سند شماره 30-05-70

موضوع: گفت‌وگوی ‌مطبوعاتی ـ حرکت خودجوش لبنانیان در حمایت از برادران‌شان در جنوب باور مرا به جاودانگی لبنان و اتحاد فرزندانش تقویت کرد.

مکان: مجلس ‌اعلای ‌شیعیان‌ در حازمیه‌

مناسبت: این‌گفت‌وگو چند روز پس ‌از اعتصاب ‌عمومی صورت گرفت که‌ به دعوت ‌امام‌ موسی‌ صدر و در اعتراض ‌به ‌سستی ‌دولت‌ در قبال جنوب ‌و مشکلات‌ محرومان ‌برگزار شد.

‌منبع: مجله لاروو دو لیبان، 30/5/1970

گفت‌وگو با مجله لاروو دو لیبان در تاریخ 30/5/1970. این گفت‌وگو در مجلس اعلای شیعیان در حازمیه و چند روز پس از آن صورت گرفت که به دعوت امام صدر در اعتراض به کوتاهی دولت در قبال جنوب و محرومان، اعتصاب سراسری در لبنان بر پا شد.

متن‌

شارل ‌اسطه ‌در مقدمه ‌متن ‌این ‌گفت‌وگو چنین ‌نوشت:

خشمی که از مدتی پیش فرو برده شده بود، این هفته منفجر شد. البته، این بار به شکلی مسالمت‌آمیز. بنا به دعوت سید موسی صدر، رهبر دینی شیعیان، اعتصابی سراسری برگزار شد که هدف آن رساندن صدای مردم جنوب به گوش همگان بود. مردمی که در اثر تجاوزهای پی‌در‌پی اسرائیل سخت زیان دیده بودند. این دعوت بازتابی مثبت در میان همه فرقه‌ها و همه احزاب و جنبش‌های سیاسی و هیئت‌های اقتصادی و فنی و سازمان‌های صنفی به دنبال داشت. در حرکتی سراسری که روح همبستگی بر آن حکم‌فرما بود، همه مردم لبنان بدون استثنا همدردی و حمایت خود را از برادران جنوبی خود که جان و مالشان دچار آسیب شده بود، اعلام کردند. امام موسی صدر، این خطیب بی‌همتا در میان هزاران نفری که به مقر مجلس اعلای شیعیان در حازمیه آمده بودند، دادخواستی واقعی بر ضد کوتاهی دولت در قبال مردم جنوب ارائه داد و تهدید کرد که در مرحله دوم از حرکت خود، با برگزاری تظاهرات و اشغال خانه‌های خالی قدرت‌نمایی خواهد کرد.

لحن تندی که امام در سخنرانی خود به کار برد، مسئولان را غافلگیر کرد.

امام در توجیه آن گفت:

من چندین بار به مسئولان هشدار دادم که ما در قرون وسطا به سر نمی‌بریم. قرنی که ما در آن زندگی می‌کنیم، مقتضیات جدیدی دارد که باید آن‌ها را در نظر گرفت. برآورد شخصی من و اطلاعاتی که در اختیار دارم، نشان می‌دهد که اگر اوضاع به همین شکل پیش برود، ما قطعاً جنوب را از دست خواهیم داد. این بدان معناست که ناگزیر نوبت دیگر مناطق لبنان هم خواهد رسید. این وضع بازتاب‌های اجتماعی و اقتصادی و سیاسی در پی خواهد داشت و اوضاع به‌گونه‌ای خطرناک خواهد شد که دیگر به سختی می‌توان از هر مصیبتی جلوگیری کرد. من نمی‌خواهم درباره این موضوع زیاد صحبت کنم. خوانندگان این مجله و هر‌کس که مایل است، در قالب یک گردش کوتاه در تعطیلات پایان هفته به روستاهای مرزی -که بازسازی آن‌ها کار ساده‌ای است- برود. به نظر من اگر شهروندی در برابر این خطر که کشور و منطقه را تهدید می‌کند، با تندی و خشونت سخن بگوید، این کار وظیفه ملی و انسانی