مکان و تاریخ: بیروت، 8 نوامبر 1969

مناسبت: انتشار کتاب الإسلام بین الأمس والیوم اثر پدر یوسف کرم.

منبع: مقدمه کتاب

متن

( یَا أَیُّهَا النَّبِیُّ إِنَّا أَرْسَلْنَاکَ شَاهِدًا وَمُبَشِّرًا وَنَذِیرًا وَدَاعِیًا إِلَى اللَّهِ بِإِذْنِهِ وَسِرَاجًا مُّنِیرًا) [13]صدق الله العظیم.

خداوند در طلیعه اهداف رسالت چنین قرار داد که محمد(ص) گواه و بشارتگر باشد. خداوند این صفت را برای امت محمد(ص) نیز قرار داده و فرموده است: ( وَکَذَلِکَ جَعَلْنَاکُمْ أُمَّةً وَسَطًا لِّتَکُونُواْ شُهَدَاء عَلَى النَّاسِ وَیَکُونَ الرَّسُولُ عَلَیْکُمْ شَهِیدًا) [14]؛

در ذات خداوند، حق، با گواهی دادن به ایمان تبدیل می‌شود؛ در روابط انسان با هستی نیز حق، با گواهی دادن به دین تبدیل می‌شود. گواهی دادن، فطرتی را که خداوندْ مردم را بر آن سرشته است، به رفتار و اخلاق و منش نیکو تبدیل می‌کند. گواهی دادن، سرآغاز انتقال حق به حقیقت است؛ گواهی دادن عامل پاسداری از حق است؛ گواهی دادن، جهادی است که از گفتنِ سخن حق تا فدا کردن خون و جان امتداد دارد؛ و محمد(ص) گواه بر حق است و به آن گواهی داده است. او با گفتار و رفتار و جهاد خود به آن گواهی داد تا جایی که سراسر زندگی او گواهی دادن بود.

او دعوت خود را که در گواهی دادن تجسم یافته بود، به رفتاری کلی و همگانی برای امت خود مبدّل ساخت.

و بدین‌ترتیب، گواهی دادن را در زمین جاودانه (نهادینه) کرد تا حق در گذر تاریخ محفوظ بماند و گواهی دادن، محراب ایمان در پرستش‌گاه جاودانگی باشد. و اینک ما در برابر پرتوی از این نور جاوید هستیم: گواهی دادنِ پدر گرانقدر یوسف کرم در محراب عدالت و در آوردگاه اندیشه‌ها.

این بحث، بازتابی است از صدای محمد(ص) که در محکمه روزگار گواهی می‌دهد و نویسنده باوفای خود را نیز به این مسیر سوق می‌دهد. محمد(ص) به رسالت مسیح گواهی داد، همچنان که گواهی داد او کلمه خدا و روح خدا و انسان پاک و مطهّری بود که به اذن خدا، کور مادرزاد و مبتلا پیس را شفا می‌داد و مردگان را زنده می‌کرد.

قرآن گواهی می‌دهد که «نزدیک‌ترین مردمان در دوستی با آن‌هایی که به رسول خدا ایمان آوردند، نصاری (مسیحیان) هستند» و تأکید می‌کند که «برخی از آنان، دانشمندان و راهبانی‌اند که تکبر نمی‌ورزند و چون آنچه را بر پیامبر فرود آمده است می‌شنوند، اشک از چشمانشان سرازیر می‌شود.»

پس بیایید به گواهی این دانشمند، این دوست نزدیکی که تکبر نمی‌ورزد، گوش فرا دهیم و همواره