مکان و تاریخ : بیروت

مناسبت : افزایش اقدامات خشونت‏بار در جنوب و اوج گرفتن روند و شدت حمله‏های اسرائیل به جان و مال غیرنظامیان.

منبع : صوت المحرومین، شماره 5، 30/3/1977؛ آرشیو مجلس اعلای شیعیان

متن

ای رسول خدا!

سالروز میلاد شریف شما می‏آید و پاکی نبوت و خاطره‏های درخشانی از انسان جدید با خود می‏آورد؛ انسانی که به دست شما متولد شد و در برابر دیدگان شما و از رهگذر رسالت الهی که هدایت و نور و رحمتی برای جهانیان بود، پرورش یافت؛ همان انسان سربلند و متعهد و نیرومندی که کرامت را و هدایت را و نور را برای جهان خود به ارمغان آورد و تمدنی انسانی برپا کرد که عقل و دل و روح و جسم در پرتو آن به تکامل می‏رسد.

ای رسول خدا!

سالروز میلاد شریف شما این خاطرات را با خود به دنیایی می‏آورد که تمدنی مادی و کور که تنها عقل و جسم دارد و از قلب و روح بهره‏ای نبرده است، به نام آزادی و نظام‏مندی، انسان آن را بدنام کرده است. انسان را تبدیل به ابزاری زنده کرده است که محصولی تولید می‏کند و آن را بازاریابی می‏کند و مصرف می‏کند. همه فکر او این شده است : تولید، فروش، مصرف، و دوباره تولید... در تبی از هیجان جنون‏آمیز گرفتار آمده که همه فکر و جان و سراسر وجود او را فراگرفته است. تولید این کالاها و فروش و مصرف آن، کار همیشگی کاهنان این تمدن یعنی سیاستمداران و سرمایه‏داران و کارگزاران و برنامه‏ریزان است. این کاهنان در کشورها و منطقه‏ها بحران‏سازی می‏کنند و جنگ‏های «محدود» به راه می‏اندازند و یا «حاکمیت محدود» را اجرا می‏کنند و مردمان آن کشورها را، به نام این کالاها و مواد خام، بی‏اعتبار و بدنام می‏‌کنند. انسان بنده کالا شده است؛ بنده بتی که خود ساخته است.

ای رسول خدا!

پاکیزگی نبوت کجا و آلودگی دنیای واقعی انسان امروزی کجا؟! انسان سربلند و مکتبی و نیرومندی که بنیان و شالوده آن را بنا گذاشتی، کجا و انسان دربند غرایز حیوانی و روح درندگی کجا؟! همان انسانی که مهار روح و قلب او گسیخته شده و رسانه‌ها و روش‌های تبلیغاتی مدرن و نقشه‏های کاهنان تمدن مادی، هر خیری را در درون او و هرچیز پاکی را در ژرفای وجود او به فساد کشیده است.

و ما، ای رسول خدا، در دنیای عرب سالیان بسیاری است که جای تازیانه‏های این تمدن مادی کور را بر پیکر خود حس می‏کنیم؛ از همان زمان رسولان این تمدن به سوی ما آمدند و شعله مبارکی که رسالت تو در میان ما برافروخت، خاموش شد و یا در آستانه خاموشی است. عبادت در میان ما به جای آنکه پیوندی زنده و آگاهانه با خدا و عملی به پهنای همه زندگی باشد، تبدیل به آداب و رسوم