موضوع: مقاله - می گویند عید آمده است… پس مقدم آن را گرامی بداریم… شگفتا!… عید کی ساکت بوده است؟

مکان و تاریخ: بیروت.

مناسبت: امام این مقاله را به مناسبت فرارسیدن عید سعید قربان نوشت.

منبع: ضمیم? روزنام? الحیاة بیروت، 7/1/1973.

می گویند عید شده است. پس مقدم آن را گرامی بداریم و از آن سخن بگوییم و دربار? جایگاه و مفاهیم آن بنویسیم و ابعاد و اهداف آن را به مردم یادآور شویم.

شگفتا! عید کی ساکت بوده است تا به کسی نیاز داشته باشد که از طرف آن سخن بگوید؟ عیدی که با صدای زنگش گوش جهانیان را پر و دل انسان های غمگین را آکنده از سرور می کند؛ عامل تحرک بخش بزرگی که کاروان انسانیت را به سرمنزل برادری، محبت و فداکاری سوق می دهد؛ این نشان? الهی بر زخم دردمندان مرهم می گذارد، با خستگان و درماندگان همدردی می کند و دل انسان های درگیر با هم را به هم نزدیک می‌کند.

این پنددهند? سرشار از زندگی، به کسانی که در خودپرستی خویش غرق شده و در درون خود فرو رفته اند، هزاران هزار پند و اندرز می دهد. آیا چنین عیدی به کسی نیاز دارد تا دربار? آن بنویسد و به کسانی که برای او جشن گرفته اند یادآوری کند که به او گوش فرا دهند و با او به تعامل بپردازند؟

آری… عید آمده است و باید آمدن او و آداب و مسائل آن را به مردم یادآوری کرد و ابعاد و مفاهیم آن را برای مردم روشن ساخت.

عید ساکت است پس دربار? آن سخن بگوییم!… عید به خاطر مردم در عزا و ماتم است و مردم به خاطر او شادمان و خوشحال‌اند. آنان از آمدن عید خوشحال‌اند و خانه ها و خیابان ها را آذین می بندند و شادباش می گویند؛ ولی… ولی عید برای آنان اندوهگین است و در تنهایی و در رنج و درد به سر می برد و جوهر و روح خود را از دست داده است.

پیام عید قربان با روش کسانی که آن را جشن می گیرند و گرامی می دارند، متفاوت است. عید به آنان می گوید: کسی که می گیرد ولی نمی بخشد، مرده است و امتی که در ساخت بنای انسانیت نقش نداشته باشد و فقط با تکیه بر بخشش و عطای دیگران زندگی می کند، از زمر? امت‌ها بیرون است و سرنوشت آن بدون دخالت اراده اش رقم می خورد.

شادی عید برای کسانی است که از بند خودخواهی رها شده و توانسته باشند دوست بدارند، ببخشند و فداکاری کنند. کسی که خواهان موفقیت است باید از نفس و خواسته های نفسانی به سوی خداوند و خدمت به خلق خداوند مهاجرت کند. معراج و برتری و پیشرفت مختص کسانی است که احساسی بزرگ داشته باشند و درد و رنج امت خود را درک کنند و با آنان مانند یک پیکر باشند که اگر عضوی از آن به درد آید، دیگر اعضا نیز به خاطر او به بی خوابی و درد و تب مبتلا می شوند.

عزت و سربلندی برای کسانی نیست که فقط به خود می اندیشند و برای خود زندگی می کنند، بلکه